"อุณหภูมิไม่ได้ลดลงทันที ในฝันฉันเห็นตอนแรกหลายคนบ่นว่าอากาศมันหนาวขึ้นทุกวัน แต่ตอนนั้นไม่มีใครคิดมาก ต่างเปิดแอร์หรือเครื่องทำความร้อนอยู่บ้าน"
"แต่พออุณหภูมิต่ำลงเรื่อย ๆ ทุกวัน บางคนเริ่มร้อนใจ พวกหัวไวหน่อยก็เริ่มกักตุนเสบียง"
"พออุณหภูมิลดถึงติดลบสิบองศา ทุกคนก็ร้อนใจกันหมด ซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านโชห่วยบางแห่งถูกกวาดเรียบ"
"ส่วนเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านโชห่วยบางคนอาจจะจับสังเกตอะไรได้ ก็เลยปิดร้านตั้งแต่เนิ่น ๆ"
"อุณหภูมิลดถึงติดลบสิบห้าองศา เพราะทุกคนเปิดแอร์กันหมด ระบบไฟฟ้าบางพื้นที่รับภาระไม่ไหว ไฟดับบ่อย"
"พออุณหภูมิถึงติดลบยี่สิบองศา แอร์ก็ไร้ประโยชน์ไปแล้ว มีคนทยอยถูกความหนาวคร่าชีวิต"
หลี่หย่งอันพยักหน้าเงียบ ๆ ในอดีตอุณหภูมิต่ำสุดทางใต้ก็แค่ติดลบสี่หรือห้าองศา อยู่ ๆ ลดลงมาขนาดนี้ แถมไม่มีแอร์ มีคนตายก็เป็นเรื่องปกติ
จางอวิ๋นอิงดึงเสื้อคลุมกายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันถึงวันสิ้นโลก แค่คิดตามก็หนาวยะเยือกไปทั้งร่างแล้ว
หลี่เจาหนิงพูดต่อ "พออุณหภูมิลดต่อเนื่องถึงติดลบสามสิบองศา ระบบไฟฟ้าได้รับผลกระทบ ทั่วประเทศเกือบครึ่งหนึ่งไม่มีไฟใช้"
"การที่อุณหภูมิต่ำระดับนี้ มันเกิดทั่วโลกเลยเหรอ" หลี่หย่งอันแทรกขึ้น
"อืม ทั่วโลก"
หลี่เจาหนิง "ถึงแม้ตอนแรกทุกคนจะแย่งกันซื้อเสบียง แต่บางคนซื้อได้เยอะ บางคนซื้อได้นิดเดียว แถมบางคนยังซื้อไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"