หลี่เจาหยางกระหายหาเงินอย่างร้อนรน ถึงแม้อีกไม่กี่วันจะถึงวันตรุษจีน เขาก็ยังหางานสอนออนไลน์ที่บ้านให้ตัวเอง
หาเงินได้แต่ละวันมากกว่าที่หลี่เจาหนิงเขียนนิยายเสียอีก
อีกอย่าง เขายังรับผิดชอบเรื่องซื้อของมาตุนของทั้งหมดด้วย แม้แต่ไปรษณีย์ก็เขาไปเอา
หลี่เจาหนิงจึงไปขึ้นภูเขาหาฟืนกับคุณพ่อหลี่โดยเฉพาะ
คุณแม่หลี่อยู่บ้านสับฟืนเป็นท่อน ๆ
ปีนี้ทางบ้านไม่ได้ทำเนื้อตากแห้งใด ๆ เลย แม้แต่ของแห้งวันตรุษก็ไม่ได้ซื้อสักอย่าง ก็เหมือนกับช่วงปกติ ทานเหมือนกับช่วงปกติ
ทำไปก็เพื่อประหยัดเงิน
บ่ายวันนั้นกลับจากภูเขา น้องเล็กก็ชี้ไปทางกองกล่องใหญ่สิบกว่าใบในห้องโถงกลางบ้านแล้วบอกว่า "พี่ เก็บให้หมดเลย"
"ที่ซื้อมานี่คืออะไรบ้างเหรอ?" หลี่เจาหนิงเดินไปแตะกล่องหนึ่งแล้วเก็บเข้าระยะ
"วาสลีนกับน้ำอบไทย"
หลี่เจาหนิงฟังแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ "ซื้อวาสลีนพี่พอเข้าใจนะว่าเอาไว้ป้องกันผิวแตก แต่ในวันสิ้นโลกหิมะ น้ำอบไทยจะเอามาทำอะไร?"
หลี่เจาหยาง: "น้ำอบไทยฆ่าเชื้อโรคได้ ยังไงก็เตรียมไว้หน่อยดีกว่า"
หลี่เจาหนิงพยักหน้า มีประโยชน์ก็มีไปเถอะ ยังไงก็ซื้อมาไม่เยอะ
"แล้วก็ พี่ เอาถังน้ำออกมาด้วยนะ เราจะไปหลังบ้านตักน้ำ"
หลี่เจาหนิงโบกมือเก็บกล่องทั้งหมดเข้าระยะ "ถังน้ำยังไม่ได้ล้างเลย"
"งั้นก็ไปล้างตอนนี้ ฉันช่วย"
"อืม ไปกันเถอะ!"
"หนิงหนิง รอเดี๋ยว หยิบไม้ไผ่ออกมาหน่อย พ่อจะเลื่อยอาบน้ำ
ล้าง พรุ่งนี้ให้แม่ลูกจุดไฟต้มน้ำร้อนที่บ้าน ใส่ไว้ให้บางส่วนด้วย"
หลี่เจาหนิงกำลังเดินไปทางหลังบ้านได้ยินเสียงคุณพ่อหลี่ก็หันหลังเดินมาที่ลานบ้าน โบกมือปล่อยกองไม้ไผ่ออกมา