ผ่านไปหลายวัน ตาข่ายที่หลี่เจาหนิงสั่งซื้อก็มาถึง วันนี้แม่ลูกไม่ได้ขึ้นเขา แต่ใช้เวลาทั้งวันล้อมรั้วป่าไผ่กับบัวให้เรียบร้อย
ขั้นต่อไปก็คือซื้อลูกเป็ด ลูกไก่ ลูกห่าน
เรื่องซื้อลูกสัตว์เลี้ยง คุณแม่หลี่รู้แหล่งดี เพื่อไม่ให้เปลืองแรง คุณแม่หลี่จึงไปซื้อคนเดียว ส่วนหลี่เจาหนิงยังคงขึ้นเขาไปเก็บผักกูดตามเดิม
วันนี้เธอโชคดีมาก เจอต้นเมเปิ้ลตายสองต้น มีเห็ดหอมขึ้นเต็มแน่นไปหมด
หลี่เจาหนิงไม่ได้เป็นโรคกลัวรู แต่ก็ยังขนลุกซู่กับภาพที่เห็น
แต่ก็ดีใจสุด ๆ เช่นกัน
ใช้เวลายี่สิบนาทีเก็บจนหมด กะน้ำหนักคร่าว ๆ ได้ประมาณยี่สิบห้าหกชั่ง
มองต้นไม้ตายสองต้นที่โล่งเตียน หลี่เจาหนิงคิดอยู่แค่แวบเดียว ก็เก็บต้นไม้สองต้นนี้เข้าไปในมิติ
เธอตั้งใจจะเอาต้นไม้ตายสองต้นนี้ไปวางไว้หน้าบ้านตัวเอง รอให้มันออกดอกผลเมื่อไหร่จะได้เก็บได้ทุกเมื่อ
……
คุณแม่หลี่ขี่สามล้อเล็กไปหมู่บ้านหนึ่งซึ่งห่างออกไปห้ากิโลเมตร ที่นั่นมีครอบครัวหนึ่งเพาะพันธุ์ลูกสัตว์เลี้ยงขายโดยเฉพาะ
ตอนแรกซื้อลูกไก่มาหนึ่งร้อยห้าสิบตัว เอากลับมาขังไว้ในลานบ้านทั้งหมด
ยังเล็กเกินไป ปล่อยเข้าป่าไผ่ไม่ได้ ต้องเลี้ยงไว้ที่บ้านสักพัก นั่นก็หมายความว่าบ้านจะต้องเหม็นไปอีกพักหนึ่ง
คุณแม่หลี่คาดการณ์ได้เลยว่า ลูกสาวกลับมาเห็นแล้วจะต้องทำหน้ารังเกียจแน่ ๆ
จากนั้นก็วิ่งรอบสอง ซื้อเป็ดหนึ่งร้อยตัวกับห่านแปดสิบตัว
หลังจากนั้นก็วิ่งรอบสาม ซื้อลูกหมูสิบตัว
พอซื้อกลับมาหมดแล้ว คุณแม่หลี่ก็แยกลูกไก่ออกไว้ที่หนึ่ง เป็ดกับห่านไว้ด้วยกัน
ลูกหมูจะให้อยู่รวมกับลูกหมูที่เลี้ยงมาเกือบครึ่งปีแล้วไม่ได้แน่ ๆ เธอจึงแปลงห้องที่ลูกสาวเคยอยู่หลังบ้านให้เป็นคอกหมูไปเลย