สองพี่น้องมาถึงตาน้ำอย่างรวดเร็ว แค่มองปราดเดียวก็เห็นว่ารางน้ำตรงตาน้ำมีปริมาณน้ำน้อยมาก ลดลงไปอีกนิด ท่อไม้ไผ่ที่รองรับน้ำก็จะโผล่พ้นผิวน้ำหมดแล้ว
"พี่..."
เสียงของหลี่เจาหยางสั่นเครือ ครอบครัวพวกเขาตอนนี้ใช้น้ำจากตาน้ำนี้ประทังชีวิต
ถ้าตาน้ำนี้เหือดแห้ง ชีวิตครอบครัวพวกเขาก็จะกลายเป็นปัญหา
หลี่เจาหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ "กลับบ้าน"
ทั้งสองกลับถึงบ้านก็ตรงไปที่สวนหลังบ้าน เห็นสายน้ำไหลเอื่อยเพียงขนาดนิ้วก้อย สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่
คุณแม่หลี่เห็นทั้งสองจ้องมองสายน้ำ จึงพูดว่า "น้ำน้อยลงทุกวัน คาดว่าตาน้ำคงตัน พวกแกไปลอกทำความสะอาดหน่อย"
"แม่ พวกเราพึ่งกลับจากตาน้ำมา" หลี่เจาหนิงขมวดคิ้วแน่น "ไม่ใช่ตาน้ำตัน น้ำใกล้จะหมดแล้ว"
"เป็นไปได้ยังไง!" คุณแม่หลี่ลุกพรวดจากม้านั่งตัวเล็ก "ตาน้ำนั้นตั้งแต่แม่แต่งงานกับพ่อแกมา 26 ปี ไม่เคยมีตอนไหนที่น้ำแห้ง"
"ใกล้แห้งจริง ๆ นะแม่ ต้นสนบ้านปู่หนิวตายไปหลายต้นแล้ว"
หลี่เจาหยางพูดพลางหยิบมือถือออกมาเปิดรูปให้แม่ดู
คุณแม่หลี่ขยับเข้าไปใกล้ เห็นเข็มสนสีเหลืองในรูป เลือดในหน้าก็จางหาย
"หนิงหนิง ยุคสิ้นโลกมาถึงก่อนกำหนดหรือเปล่า"
หลี่เจาหนิงส่ายหน้า "หนูไม่รู้เหมือนกัน"
คุณแม่หลี่เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมามีสติ "ไม่ว่ามันจะมาถึงก่อนหรือไม่ เราก็ต้องเตรียมแผนรับมือขั้นเลวร้ายที่สุดไว้"
"ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือกักตุนน้ำ"
"หนิงหนิง รีบเอาถังกับกะละมังในมิตที่ยังไม่ได้ใส่ของออกมาให้หมด ใส่น้ำได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น"