วันต่อมา คุณพ่อหลี่ยังคงไปทำงานทุกวัน พลางเก็บขวดและรับกล่องกระดาษที่ทุกคนให้มา
ส่วนแม่ลูกก็จะนำผักใบเขียวออกมาตากแดดในตอนเช้าที่อากาศดี จากนั้นก็ขึ้นไปตัดหญ้าหมูบนภูเขา
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ หลี่เจาหนิงหาช่องทางหาเงินที่บ้านได้
แน่นอนว่างานที่เธอหานี้หาเงินได้จริง แต่จะหาได้หรือไม่ก็ต้องดูความสามารถของหลี่เจาหนิงเอง
งานหาเงินนั่นคือการเขียนนิยายออนไลน์เพื่อรับค่าตอบแทน
วันนั้น เธอเสิร์ชหาว่างานอะไรบ้างที่ใช้แค่มือถือก็ทำเงินได้ ผลคือในบรรดาธุรกิจมากมายที่ไม่น่าเชื่อถือ เธอได้เจออันหนึ่งที่พึ่งพาได้
ดังนั้น เธอจึงลองดู
ตัดสินใจวันนั้น คืนนั้นก็เริ่มเขียนทันที
เป็นการเขียนครั้งแรก คิดว่าจะยาก แต่ไม่คิดว่าเขียนไปเขียนมาจะหยุดไม่ได้
ลืมเวลา ลืมความปวดเมื่อยที่ต้นคอ
พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้ว ดูจำนวนคำอีกที เกือบหนึ่งหมื่นคำ
ตัวเธอเองยังรู้สึกเหลือเชื่อ ความรู้สึกจดจ่อแบบนี้แปลกใหม่มาก
ตอนแรกยังคิดจะเขียนต่อ แต่ก็รู้สึกว่านิ้วปวดมาก ๆ
ร่างกายคือทุนของการต่อสู้ นิ้วก็เช่นกัน จะทำให้ล้าเกินไปไม่ได้
พรุ่งนี้ค่อยเขียนต่อ
คุณแม่หลี่กับคุณพ่อหลี่รู้ว่าลูกสาวกำลังเขียนนิยายหาเงินมาตุนของ ก็สนับสนุนเต็มที่ ตอนกลางคืนแทบไม่ให้เธอทำงานอะไร
วันแบบนี้ผ่านไปครึ่งเดือน ผักกาดขาวและผักกาดเขียวปลีในไร่ก็ตัดได้แล้ว
ส่วนนิยายที่หลี่เจาหนิงเขียนก็เริ่มเห็นรายได้แล้ว