หลี่เจาหนิงสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงรีบห้ามปราม “พ่อ อย่าเลย ถ้าถูกจับได้อาจติดคุก แล้วยังต้องเสียค่าปรับอีก”
คุณพ่อหลี่ถอนหายใจ “เมื่อถึงวันสิ้นโลก ต้นไม้พวกนี้ก็ไม่รอดอยู่ดี สู้ตัดตอนนี้ยังดีกว่า”
“งั้นก็รอให้วันสิ้นโลกมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
หลี่เจาหนิงไม่อยากให้เรื่องตัดฟืนทำให้ต้องเข้าไปอยู่ในคุก
คุณพ่อหลี่พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ก็ได้ รอให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วกัน”
แต่เอาจริง พอถึงวันนั้น ภูเขาทั้งลูกก็คงเต็มไปด้วยคนตัดไม้
เพราะในยามที่ไม่มีไฟฟ้า ฟืนคือตัวเลือกที่ดีที่สุดในการให้ความอบอุ่น
เดือนมิถุนายนมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว ผลไม้ในหมู่บ้านหลายอย่างก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยว
ลูกพีชป่าลูกเล็กกรอบมาก แถมยังหวาน แต่ไซส์มันเล็กนิดเดียว
ต่อให้เป็นอย่างนั้น หลี่เจาหนิงก็เก็บได้มากกว่าร้อยแปดสิบชั่ง
พลัมกรอบเดือนห้า ไม่รู้เพราะสภาพอากาศหรือเพราะอะไร ถึงต้นเดือนหกมันถึงเพิ่งสุก
มันออกผลเต็มต้น กิ่งหลายกิ่งถูกน้ำหนักผลกดจนโค้งลง
รวมแล้วเก็บได้มากกว่าพันชั่ง พอ ๆ กับพุทราเลย
แล้วก็แอปริคอต นี่คือผลไม้โปรดของหลี่เจาหนิง แน่นอนว่าต้องเป็นแอปริคอตในหมู่บ้านที่สุกตามธรรมชาติเท่านั้น
พวกที่ซื้อมาเห็นสีเหลือง ๆ แต่ส่วนใหญ่มันเปรี้ยว เธอไม่กิน
ต้นแอปริคอตในหมู่บ้านมีพันธุ์เดียว เวลาสุกตามธรรมชาติ เนื้อจะนุ่มฟู ไม่เปรี้ยวเลย อร่อยสุด ๆ
แค่มันออกลูกไม่ดก เก็บได้แค่ห้าร้อยกว่าชั่ง