เมื่อได้ยินว่าจะเก็บผลผลิตได้มากขึ้น หลี่เจาหนิงก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ฟักทองจะอร่อยหรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือมันสามารถเก็บเกี่ยวได้มากมาย ไม่ว่าจะฟังหรือจินตนาการถึงฟักทองที่เต็มไปด้วยตุ่มตะปุ่มตะป่ำ ก็รู้สึกชอบใจอย่างบอกไม่ถูก
การเด็ดยอดเถาทำได้ง่าย เพียงแต่เดินลำบากหน่อย เพราะเถาฟักทองขึ้นหนาแน่นเกินไป เพื่อไม่ให้เหยียบเถา ทุกย่างก้าวต้องคอยแหวกเถาออก
ระหว่างเด็ดยอดเถา หลี่เจาหนิงเห็นฟักทองหลายลูก บางลูกเท่ากำปั้น บางลูกเท่านิ้วหัวแม่มือ บางลูกเท่าใบหน้าคน
เธอร้องถามว่า "แม่ ลูกใหญ่แบบนี้เด็ดไหม?"
"ใหญ่แค่ไหน?" คุณแม่หลี่ถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น
"ขนาดเท่าหน้าลูก"
"ไม่ต้องเด็ด เด็ดลูกที่เล็กกว่านั้นมาผัดกิน ลูกใหญ่เก็บไว้ให้แก่แล้วนึ่งกิน ใช้แทนข้าวได้"
"รู้แล้ว" หลี่เจาหนิงเดินย้อนกลับไปสองสามก้าว แล้วตัดฟักทองลูกที่เห็นก่อนหน้านี้ซึ่งใหญ่กว่ากำปั้นเล็กน้อยลงมา
ใช้เวลาสองชั่วโมงเต็ม แม่ลูกทั้งสองจึงเด็ดยอดฟักทองและฟักทองอ่อนในแปลงนี้จนหมด
ระหว่างทางกลับ หลี่เจาหนิงถามว่า "แม่ ยอดเถาฟักเขียวกินไม่ได้เหรอ?"
"ทำไม หนิงหนิงอยากแย่งอาหารหมูที่บ้านกินหรือไง?"
หลี่เจาหนิง: "..." แม่ของเธอรู้จักล้อเล่นเสียแล้ว
"แม่ ลูกจะกล้าแย่งอาหารสมบัติล้ำค่าของแม่ได้ยังไง ก็แค่ถามดูเฉยๆ"
คุณแม่หลี่ยิ้มแล้วยกมือจะตีเธอ หลี่เจาหนิงหัวเราะแล้ววิ่งหนี
แม่ลูกวิ่งไล่กันดูสนุกสนาน
เมื่อเดินผ่านคันนาที่ปลูกถั่วแระ หลี่เจาหนิงหยุดแล้วบีบฝักถั่วแระฝักหนึ่ง รู้สึกว่ามันอวบอิ่มดี