สีหน้าของหลิวอี้หรานเปลี่ยนเป็นห่อเหี่ยว "หลี่เจาหนิง ครั้งนี้ผมตั้งใจมารับคุณตากลับไปพักผ่อนที่เมืองหลวง คงหลังจากนี้..."
หลี่เจาหนิงเข้าใจ เขาคงจะไม่มาที่หมู่บ้านชนบทเล็ก ๆ แห่งนี้อีกแล้ว
"ถ้าอยากกินอาหารพื้นบ้านอะไร ก็โทรมาบอก ฉันจะส่งไปให้"
หลิวอี้หรานยิ้มอย่างเขิน ๆ เล็กน้อย "เดิมทีผมกะจะเลี้ยงข้าวคุณ แต่กลับกลายเป็นว่ามาขอเกาะกินข้าวที่บ้านคุณเสียเอง"
"เฮ้ย อย่าพูดว่าเกาะกินสิ คุณช่วยทำงานทั้งเช้าเลยนะ"
หลิวอี้หรานคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า "พอผมกลับไปแล้ว จะส่งของขึ้นชื่อจากเมืองหลวงมาให้"
"ดีเลย!" หลี่เจาหนิงไม่ปฏิเสธ "แต่อย่าเอาพวกที่ราคาแพงเว่อร์ ๆ มานะ ไม่งั้นฉันจะต้องมานั่งคิดหัวแทบแตกอยู่ว่าจะตอบแทนด้วยอะไรดี"
หลิวอี้หรานแสดงสีหน้าแปลกใจ จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "ได้ ๆ ไม่ส่งพวกแพงเว่อร์ ๆ มา"
เขาหัวเราะ หลี่เจาหนิงก็หัวเราะไปด้วย บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นมาทันที
หลังจากหัวเราะแล้ว หลิวอี้หรานพูดด้วยความอาวรณ์ "ผมไปแล้วนะ"
หลี่เจาหนิงพยักหน้า มองเขาขึ้นรถ มองท้ายรถลับหายไปที่ทางโค้งก่อนจะกลับเข้าบ้าน
คุณแม่หลี่จัดการล้างชามเสร็จแล้ว และเตรียมตะกร้า มีดโต้ และของอื่น ๆ ไว้เรียบร้อย
พอเห็นลูกสาวเดินกลับมา ก็เลยถามไปลอย ๆ ว่า "เสี่ยวหลิวกลับไปแล้วเหรอ?"
"อืม กลับไปแล้ว" หลี่เจาหนิงเดินไปเปลี่ยนเป็นรองเท้ายางที่เปื้อนโคลนตรงใต้ชายคา
"แม่ ไป ขึ้นเขา"
……
ไม่ทันไรก็มาถึงช่วงปลายเดือนเมษายน บนภูเขายังมีหน่อไม้อีกเยอะแยะ แต่แม่ลูกทั้งสองก็ตัดสินใจไม่เก็บหน่อไม้ต่อแล้ว
ถึงจะกักตุนไว้ไม่มากพอ แต่ปีหน้าก็ค่อยกักตุนใหม่ได้อีก