ในหมู่บ้านแทบทุกครัวเรือนปลูกองุ่นกับพีชเหลือง รอผลสุกทั้งหมดของทั้งหมู่บ้านเก็บเสร็จแล้วค่อยนับรวม
มากสุดคือองุ่น ประเมินคร่าว ๆ ได้ประมาณสามพันห้าร้อยกว่าชั่ง
พีชเหลืองน้อยลงมาก ไม่ถึงสี่ร้อยชั่ง
ถัดมาคือลูกพลัม แม้ไม่ใช่ทุกบ้านจะปลูกพลัมหลุดร่วง แต่ต้นมันดันออกลูก ทุกต้นแน่นขนัด เลยมีจำนวนราวสองพันชั่ง
ต่อมาเป็นสาลี่เขียว มีสามร้อยกว่าชั่ง
น้อยสุดคือมะเดื่อ ไม่ถึงร้อยชั่ง
หลี่เจาหนิงคิดว่าปีหน้าเก็บอีกครั้ง ผลไม้ของครอบครัวหนึ่งชั่วชีวิตก็พอแล้ว
หลี่เจาหยางรักษาคำพูด วันรุ่งขึ้นตากแดดเปรี้ยงพี่สาวไปสวนพีชเหลืองบนภูเขา
พอถึงสวน หลี่เจาหยางเห็นพีชเหลืองบนต้นหร็อมแหร็มก็ผิดหวัง
น้อยเกินไป
"คงมีคนเก็บไปแล้วจริง ๆ"
หลี่เจาหยางมองรอบหนึ่งแล้วบอก "ไม่ใช่มีคนเก็บ แค่ออกลูกน้อยเอง"
"รู้ได้ไง" หลี่เจาหนิงถาม
หลี่เจาหยางชี้ไปที่หญ้าสูงครึ่งเข่า "ไม่มีร่องรอยเหยียบย่ำ"
หลี่เจาหนิงมองดูก็จริง "น้อง สมเป็นนักศึกษา ช่างสังเกตจริง ๆ"
ปกติหลี่เจาหยางใช้สถานะนักศึกษาตบหน้าหลี่เจาหนิง แต่วันนี้นางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน เขาเลยออกอาการเขิน
เบือนหน้าหลบ ไม่ให้นางเห็นหน้าที่ร้อนจนแดงเถือกแน่
ที่จริงต่อให้หลี่เจาหนิงเห็น ก็ไม่นึกว่าเขาลำบากใจ คงได้แต่คิดว่าเขาแค่ร้อน
หลี่เจาหนิงเดินไปตรงเนินหญ้าลาดต่ำ มองซ้ายมองขวาเหมือนลักลอบ จากนั้นหยิบบันไดสองอันจากมิติ
จากนั้นสองคนคนละต้นปีนเก็บ
ต้นพีชเหลืองพวกนี้ไม่สูง แค่สูงกว่าคนหน่อย ดูออกแนวขาดสารอาหาร