ความสนุกสนานจากการเล่นน้ำหยุดชะงัก รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าของทั้งคู่ ถูกแทนที่ด้วยความหนักอึ้ง
ใช่ พวกเขาจะขนกลับไปได้ยังไง?
น้ำสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันไม่ใช่ปริมาณน้อย ๆ ถ้าต้องแบกกลับไปทีละถัง มันไม่สมจริงเอาเสียเลย
หลังจากเงียบไปนาน เจ้าฟางชุ่นเอ่ยถาม "พี่เจียงไห่ ลุงซุนเคยบอกไหมว่าตอนนั้นพวกเขาเอาน้ำกลับไปได้ยังไง?"
"ไม่ได้เอาน้ำกลับไป" ซุนเจียงไห่เดินไปตรงที่แห้ง นั่งลงกับพื้น "พ่อผมกับพวกลุง ๆ ก็แค่หอบเสื่อหอบหมอนย้ายมาอยู่ที่นี่เลย"
เจ้าฟางชุ่นเบิกตากว้าง นอนกลางดินกินกลางทรายเลยหรือนี่
คนรุ่นก่อนอาจจะทนได้ พวกเขาก็อาจจะทนได้ แต่รุ่นลูกหลานของพวกเขาต้องทนไม่ไหวแน่
นี่มันชวนปวดหัวจริง ๆ
หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ลูกเขยยังโทรมาถามเลยว่าที่นี่มีแหล่งน้ำดี ๆ หรือเปล่า ถ้ามีก็ว่าจะพาพ่อแม่ของเขา แล้วก็ลูกสาวกับหลาน ๆ กลับมาด้วย
แหล่งน้ำมีแล้ว แต่ใช้การได้ลำบากเกินไปหน่อย
ทันใดนั้น เขานึกถึงน้ำจากตาน้ำที่ต่อมาถึงหลังบ้านตระกูลหลี่ จึงพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "เรามาลองต่อท่อส่งน้ำกลับเข้าหมู่บ้านกันดีไหม"
ซุนเจียงไห่และหลี่หย่งอันได้ยินก็พากันครุ่นคิด
คุณพ่อหลี่คิดว่าทำได้ แม้งานจะใหญ่ไปหน่อย แต่เพื่อให้มีน้ำใช้ในอนาคต งานใหญ่ก็พอจะฟันฝ่าได้
ทว่าซุนเจียงไห่กลับเห็นต่าง "วิธีนี้ดีก็จริง แต่ไม่รู้ว่าภัยแล้งจะนานแค่ไหน ถ้าผ่านไปไม่กี่วันหรือครึ่งเดือนฝนก็ตก มันก็ออกจะสิ้นเปลือง"