"วางเถอะ ไม่ต้องเก็บหรอก"
คุณแม่หลี่ได้ยินเสียงคุณพ่อหลี่ หันไปมอง ก็เห็นซุนเจียงไห่กำลังเก็บชามตะเกียบ
คุณพ่อหลี่ใช้มือข้างหนึ่งกดเขาไว้ "นายไปดูคุณลุงซุนเถอะ ตรงนี้ฉันเก็บเอง"
"หย่งอัน เรื่องแค่นี้ถ้านายไม่ให้ฉันทำ ฉันจะรู้สึกแย่เอานะ"
คุณพ่อหลี่ไม่ยอมปล่อยมือ "มากินข้าวบ้านฉัน ถ้าเรื่องแค่นี้ยังต้องให้นายทำ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"
"หย่งอัน..."
"พอแล้ว พี่เจียงไห่ อย่ามาร้องหย่งอันๆ เลย นายเกรงใจขนาดนี้ พี่หย่งอันก็รู้สึกแย่เหมือนกัน"
เจ้าฟางชุ่นทนดูพวกเขาแย่งกันเก็บชามไม่ไหว กลอกตาขาวใส่
ซุนเจียงไห่เห็นสีหน้าเขา ก็โมโหจนขำ ยกมือขึ้นตบมา
เจ้าฟางชุ่นกระโดดหลบ และยังยั่วไม่เกรงตาย "พี่เจียงไห่ นายแก่กว่าพวกเราหลายปี ระวังหน่อย อย่าให้เอวเคล็ดล่ะ"
ซุนเจียงไห่โกรธจนขำอีกครั้ง "ดีนะปากหมานี่ พี่ก็แค่แก่กว่าไม่กี่ปี แต่ร่างกายดีกว่านายตั้งเยอะ"
เพราะเขาออกกำลังทุกวัน วิ่งตอนเช้า เดินตอนค่ำ วันหยุดก็ไปปีนเขากับคนอื่น
เจ้าฟางชุ่นกวาดตามองพุงป่องๆ ของเขา สีหน้าบอกชัดว่าไม่เชื่อ
แค่มองตาเดียว ก็ทำให้ซุนเจียงไห่หายใจแรงขึ้นมา ไล่ตีเขา
เจ้าฟางชุ่นวิ่งหนีไปเรื่อย
คุณพ่อคุณแม่หลี่มองสองคนที่วิ่งไปทะเลาะกันถึงลานบ้าน ต่างก็หัวเราะ