หลี่เจาหนิงไม่ตอบคำถามของคุณแม่หลี่ แต่พูดถึงเจ้าหนิงปอขึ้นมา "แม่ เจ้าหนิงปอไม่ใช่คนธรรมดา ตอนนี้เขายิ่งไม่ธรรมดาไปกว่าเดิมแน่นอน"
"หนิงหนิง ลูกจะพูดอะไรกันแน่" คุณแม่หลี่มองใบหน้าอิดโรยไร้ชีวิตชีวาของลูกสาว ใจสั่นด้วยความกลัว
"แม่ ลูกอาย ลูก ๆ ในหมู่บ้านเดียวกัน พวกเขาล้วนประสบความสำเร็จ แต่ลูกได้แค่ทำงานในโรงงานหาเงินเดือนน้อยนิด"
พูดจบ หลี่เจาหนิงก็ร้องไห้ออกมา
อิจฉาคนอื่น ดูถูกตัวเอง สงสารพ่อแม่
เมื่อเห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ คุณแม่หลี่ก็ปวดใจยิ่งนัก จึงโอบกอดเธอไว้อีกครั้ง "ห้ามพูดจาเหลวไหล ในสายตาแม่ หนิงหนิงของเราคือดีที่สุด"
หลี่เจาหนิงฝังหน้าลงในอ้อมกอดของคุณแม่หลี่แล้วร้องไห้ดังลั่น คุณแม่หลี่เองก็แอบหลั่งน้ำตาไปด้วย
น้ำตาของคุณแม่หลี่ไม่ได้ไหลเพราะโกรธที่ลูกสู้ลูกคนอื่นไม่ได้ แต่ไหลเพราะสงสารลูก และโทษตัวเอง
ที่ซุนเยี่ยนหลิงแต่งงานอยู่ที่ไห่ซื่อได้ ก็เพราะเธอมีญาติร่ำรวยค้าขายอยู่ที่นั่น คอยเกื้อหนุนครอบครัวของเธอ
ที่ซุนจางเปิดร้านหม้อไฟที่หางโจวได้ ก็เพราะพ่อแม่ของเขามีความสามารถ เก็บเงินทุนทำธุรกิจให้เขาไว้ตั้งแต่แรก
ที่เจ้าหนิงปอไปเป็นทหารได้ ก็อาศัยความโชคดีจากลุงที่เป็นญาติฝ่ายแม่ซึ่งอยู่ตัวคนเดียว
ความสำเร็จของพวกเขาแต่ละคน ล้วนขาดการสนับสนุนจากญาติพี่น้องครอบครัวไม่ได้
หากเธอและพ่อของลูกเองก็มีความสามารถไม่ธรรมดา คอยสนับสนุนลูกได้ หนิงหนิงของเธอก็ต้องไม่ด้อยไปกว่าคนอื่นแน่
……
ผ่านไปสักพักใหญ่ ดูเหมือนหลี่เจาหนิงจะระบายอารมณ์หมดแล้ว เสียงร้องไห้จึงค่อย ๆ หยุดลง