ในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน หลินอาชิ่วยืนยันจุดยืนของเธออย่างเต็มที่
“คุณพ่อคุณแม่คนนี้ เอาล่ะ ๆ เรื่องที่คุณพูดผมฟังหมดแล้ว” ผู้อำนวยการวางแก้วเคลือบในมือลง คายเศษใบชาออกมา แล้วก็โบกมือ “เรื่องนี้เป็นครูหวังที่ไม่ได้ตรวจสอบให้ดี ทำให้เด็กเสียหาย งี้ก็แล้วกัน ผมให้เขาไปขอโทษเด็ก คุณกลับบ้าน ส่วนเด็กก็กลับไปเรียนต่อได้ไหม?”
พูดจบก็ส่งสายตาให้ครูหวัง เป็นเชิงให้รีบจัดการ อย่ามาเสียเวลาของเขาที่นี่
ครูหวังขอโทษแบบไม่เต็มใจนัก “ครั้งนี้ครูไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน ทำให้นักเรียนเสียใจ ขอแค่นี้ก็แล้วกัน รีบกลับไปเรียนได้แล้ว”
กู้เสี่ยวเป่ยก้มหน้าหงอย ๆ ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำผิด แต่โดนครูด่าเข้าหน้าว่าเป็นขโมย เรียกผู้ปกครอง แล้วยังจะไล่ออกอีก พอเข้าใจผิดกระจ่างแล้ว เห็นชัดว่าเป็นความผิดของครู แต่กลับพูดแค่ประโยคเบา ๆ ให้ผ่านไป ไม่มีคำขอโทษแม้แต่คำเดียว ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
เฮ้อ ก็ได้แค่นี้แหละ ยังจะหวังให้ครูก้มหัวยอมรับผิดให้ตัวเองอีกหรือ?
กู้เสี่ยวเป่ยยอมจำนน ก้มหน้าเตรียมจะเดินออกไป
มือถูกคว้าไว้อย่างแรง ฝ่ามือที่ร้อนจนน่ากลัว
กู้เสี่ยวเป่ยเงยหน้าขึ้น เห็นหลินอาชิ่วยืนมั่นคงอยู่ข้างตัว ไม่ยอมแพ้ “แค่นี้เหรอ? ครูหวัง ขอโทษสักคำยังไม่มี นี่กำลังลอยหน้าลอยตาหลอกใครอยู่หรือเปล่า?”
“แล้วอยากให้ยังไง?” ครูหวังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “หรือว่าจะให้ครูก้มหัวขอโทษ? กู้เสี่ยวเป่ยเป็นคนซุกซน เรียนไม่ดี ชอบตีกันเป็นนิสัย ไม่งั้นใครจะไปสงสัยเขา? คุณเป็นพ่อแม่ไม่สั่งสอนลูก ยังจะมาขัดคอครูอีก ต้องการอะไร?”
“ฉันต้องการอะไร?” หลินอาชิ่วขึ้นเสียงสูง “เมื่อกี้ฉันเห็นกับตาว่าคุณต้อนเขาเข้ามุมด่า บังคับให้เขาสารภาพ! หน้าตาตอนนั้นฉันคิดทีไรก็แสยง! ทำผิดแล้วพูดแค่ประโยคเดียวจะปัดความรับผิดชอบ ฝีมือแค่นี้ยังจะได้เป็นครูดีเด่น พี่ถุย! ฝันไปเถอะ!”
ผู้อำนวยการปวดหัวกับหลินอาชิ่ว พยายามไกล่เกลี่ย “คุณพ่อคุณแม่คนนี้ ต่อหน้าเด็ก ๆ อย่าพูดจาหยาบคาย ต้องสุภาพ มีมารยาท ครูก็ลำบากเหมือนกัน พอแค่นี้ก่อนเถอะ...”