จ้าวต้าซานออกจากโรงเรียนมาแล้ว ก็แวะไปที่ร้านค้าเพื่อซื้อนมผงกระป๋องสองกระป๋อง แบกกลับมาที่บ้านพักทหาร
นอกจากกู้เสี่ยวเป่ยแล้ว เขายังเป็นห่วงลู่ลิ่ง——อดีตทหารลาดตระเวนที่เก่งที่สุดของกองพล และยังเป็นลูกของเพื่อนทหารที่เสียชีวิตร่วมกับกู้ซื่อเย่ ครั้งที่แล้วตอนกู้ซื่อเย่กลับกองพล พูดถึงสภาพของเด็กคนนี้ว่า มักจะขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาพบใคร แม้แต่จะพูดจาสักคำก็ไม่อยากพูด
เฮ้อ จะเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน? เขารู้ดีเกินไปว่า คนที่นอนทรุดอยู่บนเตียงโดยไม่มีใครดูแล แบบนี้คงอยู่ได้ไม่นานหรอก!
ตอนแรกทางองค์กรจัดให้เขาไปอยู่บ้านพักคนชรา อย่างน้อยก็มีคนดูแล แต่เด็กคนนี้ดื้อรั้นมาก ไม่ยอมอยู่ เขาคิดจะหาทางตายจริง ๆ นี่นา!
เฮ้อ เขาเป็นทหารที่เก่งที่สุด และเป็นนายทหารที่มีอนาคตไกล ควรจะได้โลดแล่นบนสนามฝึก ทุ่มเทเลือดเนื้อให้กับหน้าที่ แต่ตอนนี้กลับต้องนอนติดอยู่บนเตียง ใครจะทนได้!
อุบัติเหตุครั้งนี้กระทบเขาหนักเกินไป ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เคยมีสาวที่ต่างฝ่ายต่างชื่นชอบกัน พอเกิดเรื่องขึ้น ก็ไม่เห็นหน้ามันอีกเลย พวกเขาก็ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนี้
ใกล้จะถึงประตู เขายังรู้สึกหวาดหวั่นนิดหน่อย กลัวว่าจะเห็นลู่ลิ่งในสภาพสิ้นหวัง เจ็บปวด และคิดจะหาทางตาย
“ชุดทหารซักแล้วตากไว้แล้ว นายก็อย่าขี้เกียจสิ เช็ดตราหน้าอกหน่อย” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมาจากในลานบ้าน