“พี่ต้าซาน ครั้งนี้กลับมาอยู่ได้กี่วัน?” เฉียนเฉียวฮุ่ยเข้าไปชวนคุย
“หนึ่งอาทิตย์” จ้าวต้าซานบ้วนปากเสร็จเรียบร้อย บิดผ้าขนหนูพาดบ่า สายตามองผ่านเธอ “พวกเธอกับป้าเฉียนย้ายออกไปแล้วหรือ?”
คำพูดนี้แทงใจดำเฉียนเฉียวฮุ่ย ดวงตาเธอแดงขึ้น น้ำเสียงมีน้ำตาคลอทันที “พี่กู้แต่งเมียใหม่ พวกเราจะไปหน้าด้านอยู่ต่อได้ยังไง… ตอนนี้ขอยืมบ้านพี่ที่ปรึกษาหลินพักก่อน หาบ้านได้เมื่อไหร่ก็จะย้ายออก”
จ้าวต้าซานขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้า “ย้ายออกก็ดี สะดวกทั้งสองฝ่าย”
เฉียนเฉียวฮุ่ยอึ้งไป
ความแค้นที่อัดแน่นเตรียมไว้ทั้งหมดถูกอุดตันอยู่ในคอ เหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป จะพูดก็ไม่ใช่ จะเงียบก็ไม่ใช่
ไม่สิ ไม่ใช่ ผู้ชายคนนี้ทำไมไม่ทำตามสูตรที่คิดไว้? อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนบ้านกันมา ควรจะมีคำปลอบใจสักคำสิ!
เธอไม่ยอมรับ พูดเปลี่ยนเรื่องทันที “ย้ายก็ต้องย้ายอยู่แล้ว ฉันแค่เป็นห่วงเสี่ยวเป่ย น้องอาชิ่วเอาแต่ตามใจเด็ก เมื่อวานกัดคนตีคนไม่ดูแล วันนี้กลับไปขโมยเงินที่โรงเรียนแล้วเถียงครู พี่กู้ไม่อยู่บ้าน ไม่มีใครควบคุมเขาเลย ฉันกลัวเด็กคนนี้จะเดินผิดทาง…”
“เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” จ้าวต้าซานขัดเธอ น้ำเสียงเด็ดขาด “ฉันจะไปโรงเรียนตอนนี้เพื่อดูสถานการณ์ เธอกลับไปก่อนเถอะ” พูดจบก็หมุนตัวเดินกลับ
เฉียนเฉียวฮุ่ยชะงักไปทั้งคน หลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เธอคิดไว้ทุกทาง ไม่คิดว่าจ้าวต้าซานจะลงมือด้วยตัวเอง! คนเคยเป็นทหารแบบนี้ถ้าจริงจังขึ้นมา เผลอ ๆ ที่โรงเรียนจะสืบเจอความจริง รู้ว่าเป็นฝีมือเฉียงจื่อ…