“ซู่จือ——” แม่ของเหมย์วิ่งพรวดเข้ามา “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมบ้านนั้นเขาถึงไม่ให้อยู่ต่อ? วันนี้ฉันกำลังอยู่บ้าน จู่ๆ ก็มีคนหลายคนมาถึง ปากไม่พูดจาเลยเทข้าวของในบ้านทิ้งออกมาหมด แล้วยังบอกว่าต่อไปไม่ให้อยู่แล้ว แล้วเธอโดนหามออกมาได้ยังไง? จี้กั๋วเสียงอยู่ไหน?”
“แม่ แม่——” เหมย์ซู่จือกุมมือแม่ไว้แน่น ตัวสั่นเทาไม่หยุด “เจ็บ ปวดท้อง——”
“ปวดท้อง? ดีๆ อยู่ทำไมถึงปวดท้อง?” แม่ของเหมย์สีหน้าไม่พอใจ คิดว่าเธอแสร้งทำอีก “ไม่บอกแล้วหรือไง เพิ่งท้องได้ก็ต้องมีอาการไม่สบายบ้าง อดทนหน่อยเดี๋ยวก็หายเอง เรื่องสำคัญตอนนี้คือเราสองแม่ลูกจะไปอยู่ที่ไหน? จี้กั๋วเสียงไม่ใช่ว่ายกกางเกงแล้วไม่รู้จักคน จะทิ้งเราไม่ดูแลหรอกนะ?”
เหมย์ซู่จือทนไม่ไหว ล้มตัวลงนอนแผ่กับพื้น แม่ของเหมย์ถึงได้เห็นกางเกงสีขาวของเธอเปื้อนเลือดแดงฉาน ตกใจจนกรีดร้อง “นี่ นี่มันแท้งลูกแล้วนี่นา! ซู่จือ ซู่จือ——”
เหมย์ซู่จือหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ หายใจไม่เป็นจังหวะ “เจ็บ เจ็บ——”
แม่ของเหมย์ร้อนใจจนกระโดดโลดเต้น ยกมือทั้งสองตีต้นขาตะโกนออกไปที่ถนน “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยลูกสาวฉันที……”
ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็พากันล้อมวงเข้ามา
“โอ๊ย นี่แท้งลูก ต้องรีบส่งโรงพยาบาลโดยด่วน”
“อย่ามัวแต่ตะโกนเลย ไปเรียกแท็กซี่สิ!”
“หลีกทางให้หน่อย ฉันเป็นหมอ!”
เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น แม่ของเหมย์ราวกับจับฟางเส้นสุดท้ายได้ คว้าแขนคนที่เข้ามาทันที “เว่ยหัว เว่ยหัว เป็นซู่จือ เธอรีบช่วยเธอหน่อยเถอะ!”