ในห้องไกล่เกลี่ยของสถานีตำรวจ อากาศข้นหนืดราวกับเสมหะที่ละลายไม่ออก
เหมย์ซู่จือนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง นิ้วมือทั้งสองข้างแกะเล็บตัวเองไม่หยุด บางครั้งก็ลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบเป็นระยะ สองวันมานี้ท้องน้อยของเธอรู้สึกปวดหน่วงๆ เล็กน้อย เธอถามผู้หญิงที่เคยคลอดลูกมาหลายคนแล้ว ก็ได้คำตอบว่าเป็นอาการปกติ
ช่วงนี้จี้กั๋วเสียงหายไปไหนก็ไม่รู้ ราวกับหายตัวไปจากโลกนี้เลย เธอก่อเรื่องแบบนี้ก็ดี บางทีเขาอาจจะออกมาปรากฏตัวก็ได้
ชายลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้าอย่างหมดท่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าการหอบไส้หอบพุงมาร่วมก่อเรื่องที่โรงพยาบาลกับคุณนายคนนี้ จะได้แค่บุหรี่ดีๆ สองสามซองกับคำประจบไม่กี่คำ ก็คงไม่ทำ
"ติดต่อญาติหรือหน่วยงานให้มารับตัว" ตำรวจที่ทำบันทึกปากคำพูดเสียงเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น "การก่อกวนความสงบเรียบร้อยของสังคม ถือว่าความผิดเล็กน้อย เซ็นใบรับรองแล้วกลับได้"
"ฉันโทร" เหมย์ซู่จือพูดพร้อมกับแสร้งทำเป็นใจเย็น
ตำรวจเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ "โทรเลย"
เหมย์ซู่จือคว้าเครื่องรับโทรศัพท์มาหมุนเลขโทรหาออฟฟิศของจี้กั๋วเสียง
ปลายสายมีแต่เสียงสัญญาณว่างยาวนาน
หนึ่ง สอง สาม... ในตอนที่เธอแทบจะหมดหวัง โทรศัพท์ก็ถูกยกขึ้น
"ว่าไง?" เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสียงของจี้กั๋วเสียง เหมย์ซู่จือเริ่มตระหนก "คุณเป็นใคร? ฉันจะหาจี้กั๋วเสียง"