"ไม่เป็นไร" กัวเสี่ยวเหมย์พูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง เห็นสายตากังวลของสามี กลัวเขาจะคิดมาก ก็เลยพูดความจริงออกไป "ตอนเช้าเหมย์ซู่จือมาถึงโรงพยาบาลเพื่อเจาะเลือด หาเรื่องตีฉัน"
โจวเว่ยหัวทั้งโกรธทั้งจนใจ "เหมย์ซู่จือนี่!"
"ถ้าตอนเช้าไม่หน่วงไว้นาน ผลตรวจเลือดก็คงออกมาแล้ว แต่ว่าไป ๆ มา ๆ ก็เลยช้าไป" กัวเสี่ยวเหมย์ส่ายหน้า สีหน้าเหนื่อยหน่ายเช่นกัน ถึงตอนนี้จะไปโทษอะไรก็ไร้ประโยชน์แล้ว
ประตูห้องผ่าตัดเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้คนที่ออกมาไม่ใช่พยาบาล แต่เป็นหัวหน้าหมอหลี่ผู้ลงมือผ่าตัด หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าจริงจัง
"ญาติของเหมย์ซู่จือ!" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเร่งด่วน
โจวเว่ยหัวกับกัวเสี่ยวเหมย์เดินเข้าไป "หัวหน้าหมอหลี่"
"อาการคนไข้อันตรายมาก ท้องนอกมดลูกแตกหนัก มดลูกต้องตัดออกแล้ว แต่เลือดในช่องท้องยังซึมไม่หยุด การแข็งตัวของเลือดแย่มาก ทางคลังเลือดกำลังประสานงานเรื่องเลือด แต่เลือดในโรงพยาบาลมีจำกัด พวกคุณพอจะมีช่องทางอื่นที่จะหาพลาสม่ามาเพิ่มได้ไหม เราจะพยายามสุดความสามารถ แต่ญาติก็ต้องเตรียมใจไว้ด้วย"
โจวเว่ยหัวพยักหน้า "หัวหน้าหมอหลี่ พวกเราเข้าใจแล้ว เดี๋ยวเราจะติดต่อสถานีบริจาคเลือดทันที"
"สถานีบริจาคเลือดเป็นของบริษัทจี้" กัวเสี่ยวเหมย์พูด
โจวเว่ยหัวขยี้ขมับ "ฉันรู้ ตอนนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว ฉันจะไปโทรศัพท์ จี้หวยลี่เป็นลูกศิษย์ฉัน ดูว่าหน้าตาของอาจารย์คนนี้จะมีน้ำหนักสักแค่ไหน ส่วนเธอไปเรียกเสี่ยวเซี่ยมาหน่อย ถ้าหากไม่มีทางรักษาจริง ๆ ดูว่าเธอจะมีวิธีทำให้เขายื้อชีวิตไว้ได้สักพักไหม อย่างน้อยก็ให้เขาได้เจอหน้าครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย ถือว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน"