รถเพิ่งจอดสนิท เจียงหลินเซี่ยก็ดึงประตูเปิดกระโดดลงไปทันที อุ้มสมุนไพรพุ่งตรงไปห้องไอซียู
คณบดีโจวพิงกำแพงด้านนอกห้องไอซียูอยู่นิ่งๆ จ้องมองไปตามทางเดิน ใจร้อนจนแทบขาด แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย พอเห็นเจียงหลินเซี่ยวิ่งมา ดวงตาของเขาเป็นประกายวาบทันที ลุกขึ้นวิ่งน้อยๆ เข้าไปรับ "เสี่ยวเจียง เป็นอย่างไรบ้าง"
"ยาเตรียมครบแล้ว" เจียงหลินเซี่ยไม่พูดพล่าม เปิดห่อให้เห็นสมุนไพรข้างใน เพื่อให้คณบดีโจวสบายใจ
คณบดีโจวมองเห็นห่อเล็กๆ ห่อหนึ่งในนั้นได้ในพริบตา ห่อด้วยกระดาษน้ำมันซ้อนกันหลายชั้น หายใจสะดุด รู้สึกทั้งดีใจและไม่อยากเชื่อ "หา...หาเจอจริงๆ หรือ"
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า "เวลามีจำกัด ฉันขอห้องที่เงียบๆ สักห้องหนึ่ง ต้องรีบต้มยาเดี๋ยวนี้ แล้วก็ต้องมีครกบดยา น้ำผึ้ง หม้อใบเล็กที่สะอาดสำหรับเคี่ยวน้ำผึ้งกับเตาไฟด้วย" เจียงหลินเซี่ยพูดด้วยความเร็วสูง
"ห้องรักษาที่อยู่ติดกันก็ใช้ได้ ฉันให้คนเตรียมให้เดี๋ยวนี้!" คณบดีโจวไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังไปจัดการทันที
ในห้องรักษา กัวเสี่ยวเหมย์ก็เข้ามาช่วยด้วย เดิมทีเธอกำลังดูแลโจวเว่ยหัวอยู่ คณบดีโจวพูดว่า sendiri ตาแก่แล้ว มือไม้ก็ถนัดไม่ดี ให้เธอมาช่วยเจียงหลินเซี่ยต้มยา
"ให้ฉันทำอะไร" กัวเสี่ยวเหมย์ถาม
เจียงหลินเซี่ยชี้ไปที่สมุนไพรข้างๆ "สมุนไพรทุกชนิดต้องบดเป็นผง ร่อนด้วยตะแกรงละเอียดแล้วเก็บไว้ ทำทะเบียนให้ดี ห้ามปนกันเด็ดขาด!"
พูดจบก็หยิบเขาแรดชิ้นเล็กๆ นั้นขึ้นมาส่องดูใต้แสงไฟอย่างละเอียด แล้วใช้ตะไบเขาสัตว์ที่ทำขึ้นเป็นพิเศษค่อยๆ ถูเอาเศษละเอียดออกมา ระหว่างนั้นเธอหายใจอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้
ยาช่วยชีวิตแค่นิดเดียว เป่าลมปากเดียวมันก็ปลิวหายไปแล้ว
ใช้มีดเล็กๆ ค่อยๆ เขี่ยใส่ขวดแล้วปิดฝา เธอจึงถอนหายใจยาวๆ "เสร็จสักที"
กัวเสี่ยวเหมย์ก็คล่องแคล่วไม่แพ้กัน บดสมุนไพรหลายชนิดเป็นผงใส่ขวดแก้ว เขียนชื่อยาติดไว้ทุกขวด "ของฉันก็เสร็จแล้ว"
"ทำได้ดีมาก" เจียงหลินเซี่ยชม
กัวเสี่ยวเหมย์เม้มปาก "ไม่ต้องบอกก็ได้ ฉันเป็นพยาบาลที่เก่งที่สุดอยู่แล้ว ยังให้ฉันทำอะไรอีก"