“พ่อ แมงป่องกับมวนดินตัวเป็น ๆ ลงกระทะเลยไหม?” ซุนเวยถือทัพพีถาม
ซุนต้าฝูเช็ดคราบน้ำมันที่มุมปาก หยิบถั่วลิสงทอดหนึ่งเม็ดใส่ปาก แล้วพูดว่า “ลงสิลงสิ ช่วงนี้พ่อปวดเอวพอดี กินเข้าไปบำรุงหน่อย ลูกสาว พ่อว่าแกดูผอมลงนะ เรียนที่โรงเรียนกินไม่อิ่มหรือไง? โรงอาหารที่โรงเรียนแกมีเนื้อให้กินไหม?”
“มีสิ ทุกวันศุกร์ปรับปรุงอาหาร หมูตุ๋นกับเส้นเฟิน” ซุนเวยคลุกแมงป่องและมวนดินกับไข่ให้ทั่ว แล้วช้อนขึ้นลงกระทะทอด น้ำมันกระเด็น กลิ่นหอมอบอวลไปทั้งบ้าน
“อาทิตย์หนึ่งกินทีเดียว? ไม่แปลกที่ผอมลง! รีบกินบำรุงเร็วเข้า อ้าว เอาออกได้แล้ว ทอดนานไปมันจะแก่ โรยเกลือกับพริกไทยเสฉวน!” ซุนต้าฝูรีบเร่งเสียงดัง
ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูอย่างเร่งด่วน
ซุนต้าฝูมองนาฬิกาแขวนบนผนัง ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว “ใครมาเคาะประตูตอนดึกขนาดนี้?” พูดพลางหยิบเสื้อคลุมใส่แล้วออกไปเปิดประตู “ใครกัน?”
ไม่นานก็พาคนเข้ามา “เสี่ยวเวย มีคนตามหา”
ซุนเวยกำลังจัดแมงป่องกับมวนดินทอดใส่จานวางบนโต๊ะ พอได้ยินว่ามีคนตามหาตน ก็เหลียวไปดู “เสี่ยวเซี่ย? มาทำไม? พอดีเลย ฉันทอดแมงป่องกับมวนดินไว้ กินหน่อยสิ”
“ไม่กินแล้ว มีเรื่องด่วน อาจารย์โจวอาการไม่ดีมาก อยากได้สมุนไพร” เจียงหลินเซี่ยพูดตรงประเด็น
ซุนเวยดึงแขนพ่อเข้ามาทันที พูดกับเจียงหลินเซี่ยว่า “พ่อฉัน ซุนต้าฝู ต้องการอะไรบอกเขาเลย”
แล้วหันไปบอกพ่อ “พ่อ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของหนู เธอต้องการอะไรพ่อต้องให้เธอหมดนะ!”