ไฟถนนที่ส่องบนถนนทำให้เงาของลู่ลิ่งและทหารสองนายยืดหดสลับกันไปมา
พวกเขาเกือบวิ่งค้นหาทุกที่ในเขตตะวันออกของเมือง ไม่ว่าจะเป็นร้านขายเครื่องดนตรี ศูนย์วัฒนธรรม หรือแม้แต่โรงเรียนงิ้ว แต่กลับไม่พบแม้แต่เส้นสายกู่ฉินสักเส้น
"ผู้บังคับหมวดลู่ หาแบบนี้คงไม่ไหว" ทหารนายหนึ่งชื่อเสี่ยวเฉินพูดพร้อมหายใจหอบ "ดึกขนาดนี้ ใครจะมาขายสายกู่ฉินกันล่ะ?"
ลู่ลิ่งมองถนนที่ว่างเปล่าอย่างเงียบๆ และรู้ตัวว่าไม่สามารถหาแบบไร้จุดหมายต่อไปได้ กู่ฉินหายากอยู่แล้ว จะไปปรากฏบนถนนได้อย่างไรกัน?
เขายกมือดูนาฬิกาข้อมือ—ตอนนี้เกือบตีหนึ่งยี่สิบนาทีแล้ว
"ไปที่ชุมสายทหาร" ลู่ลิ่งพูดขึ้นทันใด "ช่วยขอพนักงานต่อสายไปยังห้องเวรของหนังสือพิมพ์เมืองหลวง"
เสี่ยวเฉินตะลึง: "หนังสือพิมพ์เหรอ?"
"ใช่" ลู่ลิ่งหมุนรถเข็น "หนังสือพิมพ์มีข่าวสารคล่องตัวที่สุด พวกเขาอาจรู้ว่าที่ไหนมีช่างทำกู่ฉินแก่ๆ หรือใครมีเครื่องดนตรีโบราณสะสมไว้"