จี้หวยลี่ถูกคำถามของเธอถามจนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา ทั้งเขินทั้งป้อแป้ "เสี่ยวเซี่ย นานขนาดนี้แล้ว ฉันแสดงออกไม่ชัดเจนพอหรือไง"
"ชัดเจน" เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า กางร่มขึ้น "เพราะงั้น คำตอบของฉันคือ ไม่ได้"
"ทำไมล่ะ" จี้หวยลี่รีบตามขึ้นมา "เธอลืมแล้วเหรอ ที่เธอเคยบอกว่า เธอถือว่าฉันเป็นเพื่อน"
เจียงหลินเซี่ยหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองเขา "ในใจฉันมีคนอยู่แล้ว เพราะงั้นไม่ได้"
"ลู่ลิ่งเหรอ" จี้หวยลี่ถามเสียงเย็น
"ไม่เกี่ยวกับเธอ อีกอย่าง เรื่องของหลี่เหมย ถ้ามีเบื้องลึกเบื้องหลังจริง เธอควรไปหาตำรวจ ไม่ใช่มาหาฉัน ฉันพูดชัดเจนพอแล้วไหม ฉันจะเอาร่มไปไว้ที่ห้องยามพรุ่งนี้ แค่นี้แหละ ลาก่อน" เจียงหลินเซี่ยโบกมือ แล้ววิ่งฝ่าสายฝนไป
จี้หวยลี่ยืนอยู่ที่เดิม รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหาย เขาก้มหน้ามองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง แล้วมองไปทางที่เธอลับหายไป พึมพำกับตัวเองเบาๆ "ยังตัดสินใจได้เด็ดขาดแบบเดิมอีก เราจะยอมปล่อยมือไปทำไมล่ะ"
เขาเลิกคิ้ว ทิ้งร่มในมือลง เม็ดฝนกระทบใบหน้าและร่างกายของเขาดังเปาะแปะ แต่เขากลับรู้สึกเป็นอิสระสุดจะบรรยาย...
ผลักประตูเข้าไปทั้งตัวเปียกโชก จี้หวยลี่ไม่ได้รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เปิดประตูห้องใต้ดินเดินเข้าไปทั้งตัวอย่างนั้น
ความชื้นผสมกับอากาศบริสุทธิ์ลอดเข้ามา จี้กั๋วเสียงสูดจมูก แล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า "ฝนตกหรือ"
จี้หวยลี่ยื่นมือไปเปิดไฟ แสงสลัวก็สว่างขึ้น