"ภรรยาผู้การกู้..." ซูวานโรว์พูดซ้ำแล้วก็หัวเราะเบาๆ ชื่อเสียงแบบนี้ยังกล้ายกมาพูดเป็นเรื่องเป็นราวอีก
นางบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าจะไม่มา แต่พี่ชายนางยืนยันจะให้นางพาเสียวฮั่นมาพบหน่อย จะไปพบอะไรได้ มีดีอะไร เป็นแค่แม่ม่ายในชนบทที่แต่งงานครั้งที่สอง ถ้าไม่ติดว่าได้อาศัยแสงผู้การกู้ ยังไม่คู่ควรที่จะได้พานางด้วยซ้ำ!
แม่แบบนี้จะเลี้ยงลูกสาวให้ดีได้อย่างไร? นางเหลือบตามองเจียงหลินเซี่ยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็แค่เด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง จะคู่ควรกับลูกชายของนางได้อย่างไร!
"คุณหัวเราะอะไรหรือคะ?" เจียงหลินเซี่ยจ้องตานางแล้วถามขึ้น
ซูวานโรว์อึ้งไป ไม่คิดว่าเจียงหลินเซี่ยจะกล้าถามมาตรงหน้า ทำให้นางเสียหน้า เลยโมโหจนหน้าแดง "นี่เธอจะทำอะไร สอบสวนฉันหรือไง?"
ฉีเสียวฮั่นก็ตะลึงไปเหมือนกัน จ้องเจียงหลินเซี่ยด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่านางจะกล้าบู่ขนาดนี้ เขากลับมาจากต่างประเทศได้สักพักแล้ว ผู้หญิงที่เคยเจอล้วนแต่เขินอาย ขี้อาย เธอคนนี้พิเศษจริงๆ
แล้วในดวงตายังมีความดุร้ายแบบหนึ่ง เป็นความดุร้ายที่ไม่ยอมจำกัดอยู่กับโลกธรรมดา ไม่เหมือนผู้หญิงที่เขาเคยเจอ ที่ละล้าละลังเหมือนหุ่นเชิด รอเพียงให้แม่สื่อพูดอะไรแล้วค่อยตอบทีละคำ
แต่ก็ไม่เหมือนผู้หญิงต่างชาติที่เปิดเผยและตามใจตัวเอง เธอสงบนิ่ง และทำให้คนไม่กล้าล่วงเกินได้ง่ายๆ