วันนั้นเจียงหลินเซี่ยกลับถึงบ้านเพิ่งจะก้าวเข้าไปในเขตทหาร หลินอาชิ่วก็วางผ้าที่กำลังซักลง แล้วจ้องมองนางสำรวจอยู่นาน ก่อนจะพูดขึ้นว่า "มีจดหมายของเธอ"
เจียงหลินเซี่ยกลับเข้าบ้าน เห็นบนโต๊ะมีจดหมายวางอยู่สองฉบับ ฉบับหนึ่งส่งถึงบ้าน อีกฉบับส่งถึงนางโดยเฉพาะ ทั้งสองฉบับเป็นของลู่ลิ่งที่ส่งมา
หลินอาชิ่วตามเข้ามาในบ้านด้วย "ลู่ลิ่งเขียนอะไรถึงเธอบ้าง?"
"ไม่รู้สิ คงเป็นรูปถ่ายมั้ง ครั้งที่แล้วเขาสัญญาว่าจะส่งรูปถ่ายมาให้ฉัน" เจียงหลินเซี่ยสะบัดซองจดหมายขึ้น พูดขึ้น
หลินอาชิ่วขมวดคิ้วมุ่น ดูมีเรื่องกังวลใจ สายตากวาดมองไปที่จดหมายในมือนางกับใบหน้านางหลายรอบ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เดินตรงเข้าไปในครัว "มากินข้าวเถอะ"
เจียงหลินเซี่ยถือจดหมายกลับเข้าห้อง ล้างมือแล้วออกมากินข้าว เห็นกู้เสี่ยวเป่ยกับกู้ซื่อเย่ไม่อยู่ จึงถามขึ้นว่า "คุณลุงกู้กับเสี่ยวเป่ยไปไหนกันคะ?"
"ไปเล่นที่สนามเด็กเล่นแล้ว เรากินกันเองเถอะ" หลินอาชิ่วพูด
"แม่ ฉันเขียนสูตรอาหารมาให้อีกหลายสูตร แม่ลองทำดูว่าผลเป็นยังไง" เจียงหลินเซี่ยพูดพลางหยิบกระดาษที่พับเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสออกจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ
"ตอนนี้ธุรกิจในร้านก็มั่นคงดีแล้ว เธอไม่ต้องไปคิดเรื่องนี้มากนัก เอาเวลาไปใส่ใจตัวเองเถอะ" หลินอาชิ่วพูด
"ให้ฉันใส่ใจตัวเองทำไม? ฉันก็ดีอยู่แล้วนี่คะ?" เจียงหลินเซี่ยหัวเราะ
หลินอาชิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มบาง ๆ พูดว่า "เมื่อกี้ป้าเจิ้งที่บ้านเธอมาเยี่ยมที่นี่"