ลู่ลิ่งไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามอย่างนั้น แต่ก็ยังส่ายหน้าตอบตามตรงว่า "ไม่ใช่"
เสิ่นฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นเลย ยิ้มพลางพูดว่า "พวกเราก็เดาไว้แล้วว่าไม่ใช่ อย่างที่ว่าไว้ เสียงของกู่ฉินสะท้อนจิตใจ กู่ฉินตัวนี้ทำจากไม้เล่ยจี้อายุร้อยปี คนที่รู้จักของดีแบบนี้มีน้อยเต็มที คนที่ใช้กู่ฉินแบบนี้ได้ ต้องมีพื้นฐานทางดนตรีสืบทอดกันมา หรือไม่ก็เป็นศิษย์ของสำนักใหญ่ แต่เจ้า..."
เขางะเงยหน้าขึ้นมองลู่ลิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า "บนตัวเจ้าไม่มีกลิ่นอายของดนตรีหรือหมึกเลยสักนิด กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของทหาร พวกเจ้าไม่เหมือนคนที่มาจากสำนักเดียวกัน"
ลู่ลิ่งยิ้มและพยักหน้า "ท่านอาจารย์สายตาคมจริง"
เขากับเจียงหลินเซี่ยไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริง ๆ เพียงแต่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน และตอนนี้เขาก็ยิ่งมองเธอไม่ออกว่าเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่
"เจ้าเด็กคนนี้นี่พูดจาตรงไปตรงมาดี ข้าชอบคนที่พูดจาตรงไปตรงมา" เสิ่นฉินห่อกู่ฉินอย่างทะนุถนอมแล้วส่งให้เขา ทหารสองนายรีบเข้ามาช่วยรับไว้ทันที
ล้อเล่นที่ไหนล่ะ อาจารย์ท่านนี้พูดแล้วว่าของดีแบบนี้หายากยิ่งนัก แปลว่าราคาแพงเกินจะคาดคิด จะปล่อยให้หล่นได้ยังไง
"สายกู่ฉินใส่ให้แล้ว เอากลับไปได้" เสิ่นฉินโบกมือพูด
"รบกวนท่านอาจารย์ตอนดึกๆ แบบนี้ ขอโทษจริงๆ ครับ ราคาเท่าไหร่เชิญท่านพูดมาได้เลย" ลู่ลิ่งพูดด้วยท่าทีจริงใจ
"เงิน? ฮึ! ถ้าเพื่อเงินจริง ข้าไม่ลุกขึ้นมาเปิดประตูให้เจ้าถึงจะบุกมาทุบประตูก็ตามเถอะ!" เสิ่นฉินพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
คนนอกก็คือนอกจริง ๆ พูดถึงแต่เรื่องเงิน จะไปเข้าใจอะไรถึงความมีค่าของกู่ฉินตัวนี้
ลู่ลิ่งเห็นเขาโกรธ คิดว่าคงเป็นเพราะคำพูดของตัวเองที่ทำให้เขาไม่พอใจ แต่เขารีบร้อนก็เลยไม่ทันได้คิด เอาแต่พยักหน้าเล็กน้อย "งั้นขอบคุณท่านอาจารย์มากครับ ผมรีบไปก่อนนะครับ วันหลังจะมาขอโทษขอโพยเป็นการส่วนตัว"