ในห้องคนไข้ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ
เจียงหลินเซี่ยผสมผงไม้จันทน์ กานพลู และคาโมมายล์ตามสัดส่วนที่กำหนด ใส่ลงในจานเล็กๆ กดให้แน่น จากนั้นขอกล่องไม้ขีดจากกัวเสี่ยวเหมย์ จุดผงหอมแล้ววางไว้บนหัวเตียงของโจวเว่ยหัว
ไม่นานนัก ในห้องคนไข้ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร หวานเจือขมเล็กน้อย คล้ายกลิ่นหญ้าและไม้หลังฝน ช่างหอมสดชื่น
เจียงหลินเซี่ยหันกลับไปหยิบกู่ฉินที่วางอยู่บนโต๊ะอุปกรณ์ ก็เห็นคณบดีโจวกับกัวเสี่ยวเหมย์นั่งตัวตรงสีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองตนราวกับกำลังทำพิธีกรรมอันยิ่งใหญ่ ส่วนลู่ลิ่งก็ทำหน้าตาเอาจริงเอาจัง กำมือทั้งสองวางบนเข่าเหมือนกำลังจะเข้าประชุม
มีเพียงอาจารย์เสินชินที่ท่าทางสงบเอนกายพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์
"พวกคุณทำไมตึงเครียดกันขนาดนั้นล่ะ?" เจียงหลินเซี่ยอุ้มกู่ฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ผ่อนคลายๆ ตามสบายเลย"
พูดจบเธอก็นั่งลงบนพื้นตามสบาย วางกู่ฉินลงบนตักอย่างไม่พิถีพิถัน ยืดเส้นยืดสายก่อน ถอนหายใจ แล้วบิดคอบ้าง จนผ่อนคลายเต็มที่จึงค่อยๆ ยกมือขึ้นดีดพิณ
"ตื๊น——"
เสียงหนึ่งทุ้มต่ำกังวาน ดั่งเสียงระฆังวัดอันไกลโพ้นในยามเช้า ค่อยๆ แผ่วเบาลงเป็นระลอก แต่ยังคงกังวานยาวนาน กระทบหัวใจผู้ฟัง
นิ้วของเจียงหลินเซี่ยเริ่มเคลื่อนไหว ดูไม่ซับซ้อนและช้าๆ แต่เสียงพิณทุ้มก้องโปร่งโล่ง ราวกับพาผู้ฟังเข้าไปในหุบเขาลึก มีเสียงนกร้อง ดอกไม้หอม เงียบสงบรื่นรมย์ ทำให้จิตใจสงบลงและผ่อนคลายเป็นพิเศษ