"พวกคุณจะทำอะไร? นี่มันหน้าโรงเรียนอนามัยนะ!" ซุนเวยยกมือบังเจียงหลินเซี่ยไว้ข้างหลัง "ถ้ายังไม่ไปอีก เราจะร้องเรียกคนแล้ว!"
"ร้องเรียกคน? ฉึ่! เรารออยู่ตรงนี้แหละ คนโรงเรียนแกนี่แหละ ไม่ต้องมาพูดมาก เอาเงินออกมาแล้วไสหัวไปซะ! อย่ามาขวางทาง!" นักเลงคนหนึ่งยกไม้ชี้ไปที่สองคน ข่มขู่
ระหว่างที่ตะโกน คนอีกฟากของตรอกก็วิ่งตามเข้ามา ทำให้ทั้งคู่ถูกประกบอยู่ตรงกลาง
"จี้หวยลี่? เ-ธอ ธอ ธอ มาได้ยังไง?" ซุนเวยร้องออกมา
จี้หวยลี่ก็สังเกตเห็นทั้งคู่เหมือนกัน ร้องด่า "สองคนนี้มาอยู่นี่ได้ไง? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเธอ รีบไปซะ!"
หนุ่มๆ คนอื่นๆ ที่ตามจี้หวยลี่มาก็ช่วยตะโกนใส่พวกนักเลงด้วยน้ำเสียงองอาจ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสองคนนั้น ปล่อยพวกเธอไปเถอะ!"
"โอ้ คุณชายจี้ยังมีน้ำใจแบบนี้ด้วยเหรอ?" ชายหัวสั้นคนหนึ่งที่สวมแจ็กเก็ตหนังเดินเข้ามา ยกมือตบหน้าจี้หวยลี่ทันที "แกไปดักผู้หญิงหน้าโรงเรียนทุกวัน ยังจะมาแสร้งทำเป็นคนดีกับฉันอีกเหรอ? ยังไง เป็นแฟนแกเหรอ?" พูดจบก็หันไปมองซุนเวยและเจียงหลินเซี่ย
"ไอ้คนอ้วนนี่คงไม่ใช่ แล้วก็ต้องเป็นผู้หญิงคนนี้แหละ!" ชายแจ็กเก็ตหนังดึงซุนเวยออกไป พอเห็นเจียงหลินเซี่ยก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นเธอสวมเสื้อคอปกสีชมพูพาสเทล กางเกงขากว้างสีครีม ผมครึ่งหนึ่งมัดขึ้น ใบหน้าคมเย็นชา ในอ้อมกอดมีไม้ไหม้เกรียมอยู่ท่อนหนึ่ง ทั้งที่เป็นของไม่น่าสนใจ แต่ไม่รู้ทำไมมองแล้วก็อดละสายตาไม่ได้
จี้หวยลี่ถูกตบจนเซ ถ้าไม่คว้าไม้เท้าไว้ก็คงล้ม ก่อนจะตะโกนใส่ชายแจ็กเก็ตหนัง "หยางเสี่ยวเหลย ฉันเตือนแกไว้ เธออยู่บ้านพักทหาร พ่อเธอเป็นหัวหน้ากองทหาร ถ้าแกแตะต้องเธอ แกตายแน่! เรื่องของพวกเรา แก้กันเอง ปล่อยพวกเธอไป!"