โจวเว่ยหัวเดินไปพร้อมกับเหมย์ซู่จือเพื่อยกแก้วให้ญาติ ๆ โต๊ะแล้วโต๊ะเล่า เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าบ้านเธอมีญาติเยอะขนาดนี้ แต่ละโต๊ะต้องชนแก้วด้วยกัน หน้ายิ้มจนเริ่มแข็งไปหมดแล้ว
ตรงมุมที่ใกล้กับเวทีที่สุดมีโต๊ะว่างโต๊ะหนึ่ง เผื่อไว้สำหรับคุณปู่กับหัวหน้าหมอและอาจารย์ที่สนิทกันเป็นพิเศษอีกสองสามคน
ทางฝั่งบ้านของเขาเองไม่มีญาติมาเลย แม้แต่พ่อกับแม่ก็ไม่ได้กลับมา งานยุ่งและทางก็ไกล กลับมาทีหนึ่งลำบากมาก เลยตัดสินใจว่าจะกลับมาตอนที่พวกเขาแต่งงานกันจริง ๆ แทน
คนในตระกูลเหมย์ได้ข่าวแล้วไม่พอใจนัก คิดว่าคนในตระกูลโจวไม่ให้ความสำคัญ เลยไม่ยอมกลับมาร่วมงานหมั้น ต้องให้เหมย์ซู่จือเป็นคนช่วยไกล่เกลี่ย และได้ของขวัญที่ญาติฝ่ายสามีในอนาคตส่งกลับมาให้ จึงแสดงความเข้าใจ
คณบดีโจวกับหัวหน้าหมอและอาจารย์อีกหลายคนเพิ่งจะมาถึงหลังจากเลิกเรียน ตอนเดินเข้ามาเห็นเจียงหลินเซี่ยกับนักเรียนอีกหลายคนยืนอยู่ ก็ชี้ไปแล้วยิ้มพูดว่า "อย่ายืนเปลืองแรง ไปหยิบอะไรกินหน่อย เรียนอย่าไปสายล่ะ"
พูดจบก็เดินไปทักทายกับญาติฝ่ายหญิง แล้วจึงนั่งลง
จี้หวยลี่สั่งให้ผู้ชายคนหนึ่งไปหยิบเมล็ดแตงโมกับขนมจากโต๊ะมาแบ่งให้ทุกคน ตัวเขาเองไม่กิน ส่งให้เจียงหลินเซี่ยกับซุนเวยทั้งหมด
ซุนเวยกะเทาะเมล็ดแตงโมพลางพูดกับเจียงหลินเซี่ยว่า "งานหมั้นครึกครื้นใหญ่โตจริง ๆ คนก็เยอะ ยังมีการแสดงอีก น่าเบื่อกว่าตอนแต่งงานที่บ้านเราอีกนะ"
จี้หวยลี่หัวเราะเหอะ ๆ แล้วพูดว่า "แค่นี้เองเหรอ ที่ฮ่องกงยิ่งครึกครื้นกว่านี้อีก ไม่ใช่แค่ขนมกับเมล็ดแตงโม ยังมีเค้กกับช็อกโกแลตอีกด้วย พวกเธอไม่เคยได้กินแน่ ๆ พรุ่งนี้ฉันเอามาให้"