ดังคำกล่าวที่ว่า เรื่องดีมักมีอุปสรรค แม้กระบวนการจะไม่ค่อยราบรื่นนัก แต่ท้ายที่สุดผลลัพธ์ก็ออกมาดี เหมย์ซู่จือในที่สุดก็รอคอยวันหมั้นหมายครั้งใหญ่กับโจวเว่ยหัวมาถึง
เพียงแต่โจวเว่ยหัวไม่คิดเลยว่าการหมั้นหมายจะยุ่งยากขนาดนี้ เดิมทีคิดว่าแค่ญาติทั้งสองฝ่ายมากินข้าวด้วยกันทำความรู้จักกันง่าย ๆ เท่านั้น ไม่คิดว่าจะพิธีรีตองขนาดนี้ ทั้งต้องจองโต๊ะจีนที่โรงแรมเป็นการเฉพาะ ยังต้องจัดเตรียมการแสดงอีก แน่นอนว่าการแสดงนี้ไม่ต้องให้เขากังวล ล้วนเป็นซู่จือจัดการแต่เพียงผู้เดียว
เขาก็ได้แต่โน้มน้าว แค่งานหมั้นเฉย ๆ ไม่ต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ แต่ซู่จือกลับไม่ยินยอม บอกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ของชีวิตพวกเขา ต้องยิ่งใหญ่สมเกียรติแล้ว อีกอย่างตัวเองขึ้นเวทีแสดงก็เพื่อสร้างหน้ามาให้เขา ไม่ได้หรือที่เขาอยากให้ทุกคนรู้ว่าเขาครองภรรยาที่เก่งกาจขนาดนี้?
เห็นท่าทางคาดหวังและตื่นเต้นของนาง เขาก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงให้ความร่วมมือ
คืนก่อนวันงานล่วงหน้าหนึ่งวัน หาคนขนย้ายเครื่องดนตรีทั้งหมดที่จะใช้ไปยังห้องโถงงานเลี้ยงของโรงแรม ทำเสร็จก็ใกล้รุ่งแล้ว เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะพักผ่อน กลับไปที่โรงแรมคอยต้อนรับญาติฝ่ายบ้านของซู่จือที่มาจากแดนไกล…
…
“เสี่ยวเซี่ย เธอนี่เก่งจริง ๆ เธอรู้ได้ยังไงว่าตลาดของเก่ามีตำรายาพื้นบ้านของชาวบ้าน?” ซุนเวยถามด้วยแววตาชื่นชม
เมื่อสองสามวันก่อนนางเห็นเจียงหลินเซี่ยกำลังเรียบเรียงตำรายาพื้นบ้าน ก็คิดว่านางไปเห็นมาจากห้องสมุดเสียอีก ไม่คิดว่ามาจากการหามาจากตลาดของเก่า