จ้าวต้าซานเป็นคนทำงานคล่องแคล่ว ไม่นานก็กลับมาที่เขตทหาร และบอกกับลู่ลิ่งว่า "ทางโรงพยาบาลทหารจัดแจงเรียบร้อยแล้ว เตียงเว้นไว้ รถอีกเดี๋ยวก็ถึง"
ลู่ลิ่งมองไปที่ประตู "รอป้าอาชิ่วกับเสี่ยวเป่ยกลับมา บอกพวกเขาสักคำแล้วค่อยไป"
"สมควรแล้ว" จ้าวต้าซานพยักหน้า แล้วรีบหันหลังออกไปอย่างว่องไว
ไม่นาน หลินอาชิ่วก็พากู้เสี่ยวเป่ยกลับมา พอได้ยินว่าลู่ลิ่งจะไปโรงพยาบาลทหาร กู้เสี่ยวเป่ยก็รีบพุ่งไปที่ข้างรถเข็นของพี่ชาย ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความอาลัย
"พี่ครับ พอผมกลับจากโรงเรียนก็จะไม่ได้เห็นพี่แล้ว แต่ไม่เป็นไร ขอแค่ปิดเทอม ผมจะไปโรงพยาบาลหาพี่แน่นอน พี่ต้องฟังคำสั่งหมอนะ กินยาให้ตรงเวลา กินข้าวให้อิ่ม แล้วก็หายไวๆ"
ลู่ลิ่งยิ้มให้เขา "ได้ พี่จะทำ นายอยู่บ้านเชื่อฟังป้าอาชิ่วนะ"
กู้เสี่ยวเป่ยพยักหน้าหนักแน่น ตบหน้าอกรับประกัน "วางใจได้ ผมเชื่อฟังแน่นอน"
ลู่ลิ่งหันไปมองหลินอาชิ่ว พูดอย่างจริงใจ "ป้าอาชิ่ว ช่วงนี้ลำบากป้าแล้ว"
"คนในครอบครัวกัน ไม่ต้องพูดแบบนี้ หนูจะไปโรงพยาบาล คงอีกนานกว่าจะกลับมา ป้าจะเก็บเสื้อผ้าที่ต้องเปลี่ยนให้หนู" หลินอาชิ่วพูดพลางจะเดินเข้าบ้านไปเก็บของ การที่ลู่ลิ่งไปโรงพยาบาลทหารเป็นเรื่องดี เขาจะได้มีหมอดูแลเรื่องการฟื้นฟู ส่วนเสี่ยวเซี่ยก็จะมีเวลาได้อ่านหนังสือเต็มที่
"ไม่ต้องรบกวนแล้ว" เจียงหลินเซี่ยออกมาจากในบ้าน มือถือห่อผ้าที่จัดไว้เรียบร้อย "เก็บเสร็จแล้ว"
พูดยังไม่ทันจบ จ้าวต้าซานก็อุ้มกล้องถ่ายรูปเดินกลับมา "มาๆ รถยังไม่มา ถ่ายรูปครอบครัวไว้สักรูป ให้พี่กู้ดู เขาต้องดีใจแน่"