ตื่นเช้ามาท้องฟ้าก็ขมุกขมัว พอตกบ่ายก็เริ่มมีหิมะโปรยปรายลงมา
เจียงหลินเซี่ยเปลี่ยนมาใส่เสื้อคอแบะลายตารางสีแดง สีน้ำตาลข้างล่างเป็นกางเกงขากว้างผ้าฝ้าย ผมดำสลวยสยายลงบนบ่า ส่องกระจกแล้วสวมหมวกเสือโคร่งที่เฉียวหนิวฮวาทำให้
“แม่ ดูหมวกเสือโคร่งของฉันสวยไหม” เจียงหลินเซี่ยยื่นมือเขี่ยพู่ทั้งสองข้าง ถามพร้อมรอยยิ้ม
หลินอาชิ่วพิงกรอบประตูมองเธอ รู้สึกว่าลูกสาวตัวน้อยของนางขาวผ่องดั่งตุ๊กตาปีใหม่ เสื้อผ้าที่ให้ช่างตัดเย็บทำก็มีลวดลายแปลกตา ไม่เหมือนกับที่ขายตามท้องตลาด นางดูแล้วชวนให้นึกถึงชุดของคนแสดงงิ้วบนเวที แต่ก็ไม่ได้เว่อร์ขนาดนั้น สวมใส่กับเธอแล้วดูสง่างามมีระดับดี
นางก็เคยถามว่านี่เป็นชุดแบบไหน เธอบอกว่าเป็นชุดที่บรรพบุรุษโบราณสวมใส่ ตอนนี้คนรู้จักน้อย แต่เมื่อคนเราอ่านหนังสือมากขึ้น ก็ย่อมรู้จักเอง
นางไม่รู้จริงๆ ว่าในหัวลูกสาวคิดอะไรอยู่ แต่นางชอบก็ปล่อยนางไปเถอะ ห้องเธอมีหนังสือเต็มไปหมด ยังไงก็ต้องรู้มากกว่านาง
“สวย” หลินอาชิ่วยิ้มถาม “หิมะตกแล้ว ยังจะออกไปอีกหรือ”
เจียงหลินเซี่ยตอบรับ แล้วพูดว่า “เสี่ยวเหมย์วันเกิด อาจารย์โจวเรียกพวกเราไปกินข้าวที่บ้าน คาดว่ากลับมาดึกหน่อย ไม่ต้องเก็บข้าวให้ฉันนะ”
หลินอาชิ่วพยักหน้า แล้วหันไปมองนอกบ้าน ท้องฟ้ามืดลงแล้ว “มืดแล้วนะ”