“แหวะ——” เหมย์ซู่จือใช้มือข้างหนึ่งพยายามยันกำแพงไว้ อีกมือหนึ่งกอดอกไว้แน่นแล้วอาเจียนออกมา
ของที่จะอาเจียนได้ก็อาเจียนออกมาจนหมดแล้ว แต่เธอก็ยังกลั้นไม่อยู่ อยากจะอาเจียนออกมาอีก ภายในซอยแคบ ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาเจียน แม้แต่หิมะก็กลบกลิ่นไม่มิด
สายลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะมากระทบ ทำให้สมองของเธอค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง
บนท้องฟ้ามีดอกไม้ไฟสีสันสดใสพุ่งขึ้นไปสว่างไสว เปล่งแสงระยิบระยับอยู่กลางอากาศ งดงามและเจิดจ้า
เธอมองไปตามทิศทางของดอกไม้ไฟ รู้ว่ามีคนจุดดอกไม้ไฟอยู่ที่จัตุรัสประชาชน เธออยากจะไปดูสักหน่อย หนีจากสถานที่ที่เน่าเปื่อยและตกต่ำแห่งนี้ไปชั่วคราว
“กัวเสี่ยวเหมย์ แต่งงานกับผมเถอะ!” โจวเว่ยหัวถือกล่องแหวนรูปหัวใจสีน้ำเงินเข้ม ด้านในมีแหวนเพชรรูปดอกเหมยห้ากลีบ เปล่งประกายแวววาว
กัวเสี่ยวเหมย์ดวงตาแดงก่ำ พยักหน้าอย่างหนักแน่น
โจวเว่ยหัวจับมือเธอไว้ แล้วสวมแหวนเพชรที่สั่งทำพิเศษนี้ให้เธออย่างจริงจัง “เสี่ยวเหมย์ ขอบคุณที่ยอมเดินไปด้วยกันกับผมตลอดชีวิตอันยาวไกล จูงมือกันเดินไปด้วยกันจนแก่เฒ่า ชาตินี้ที่มีเธออยู่เคียงข้าง ผมรู้สึกพอใจมากแล้ว”
กัวเสี่ยวเหมย์พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของโจวเว่ยหัว โอบเอวเขาไว้แน่น สะอื้นไห้ตอบกลับ “ฉันก็พอใจมากเหมือนกัน”
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้คู่ครองที่ยอดเยี่ยมอย่างเว่ยหัว ยิ่งไม่คิดว่าเขาจะทุ่มเทหัวใจให้กับการขอเธอแต่งงาน เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ธรรมดามาก ๆ ด้วยบุญอะไรถึงได้มีคู่ครองที่โรแมนติกและสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ทุกครั้งที่เขาจัดเตรียมอะไรให้เธออย่างใส่ใจ เธอก็ซาบซึ้งใจจนไม่อาจหยุดได้ เธอคิดว่า ในเวลานี้ เธอคือผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกแล้ว!