เฉียนเฉียวฮุ่ย ช่วงนี้ทั้งวันรู้สึกเหมือนมีแมวข่วนใจให้ทุรนทุราย
ตอนแรกนางมั่นใจว่ากู้เสี่ยวเป่ยกัดหลินอาชิ่ว ฆาตกรรมแม่ลูกคู่นั้นยังไงต้องจัดการเขาบ้าง ครอบครัวต้องแตกตื่นกันแน่ แต่ใครจะรู้ พอลองแอบสังเกตดู กลับพบว่าเจ้าหมาน้อยนี่ไม่ได้โดนตีสักหน่อย ยังสนิทสนมกับหลินอาชิ่วยิ่งกว่าเดิมอีก ที่เคยทำหน้าใส่กันเย็นชา ตอนนี้ไม่เพียงแต่ยิ้มแย้มแจ่มใส ยังเรียกนางว่า "ป้า" อีก!
แบบนี้ได้ยังไง? วันนี้เรียกป้า พรุ่งนี้ก็ต้องเรียกแม่แน่!
ที่นางตกใจยิ่งกว่านั้นคือ สภาพของลู่ลิ่งเจ้าคนเป็นอัมพาตก็ดีขึ้นไม่ใช่แค่นิดหน่อย เมื่อก่อนซังกะตายซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกมา เหมือนคนใกล้ตายที่ยังเหลือลมหายใจเพียงนิดเดียว ตอนนี้ไม่เพียงแต่ออกมานั่งอาบแดดทุกวันที่ลานบ้าน ยังพูดคุยหัวเราะกับแม่ลูกคู่นั้นอย่างออกรส
แม้นางจะไม่ได้เห็นกับตา แต่ได้ยินแม่บ้านที่สนิทกันในเขตทหารเอ่ยปากขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า ขาของลู่ลิ่งเริ่มมีประสาทสัมผัสแล้ว! นี่หมายความว่ายังไง? เขาอาจจะฟื้นตัว! ถ้าเขาลุกขึ้นยืนได้จริงๆ กลับเข้ากองทัพไป เป็นผู้บังคับหมวดต่อ…งั้นครอบครัวตระกูลกู้ต่อไปจะได้อยู่ดีกินดีแค่ไหนยังจะกล้าคิดอีกหรือ!