“เสี่ยวเป่ย...”
เสียงนุ่มหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
หลินอาชิ่วเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ เธอย่อมมือไปดึงแขนเขาเบา ๆ “มา ไปกินข้าวกับป้าเถอะ”
กู้เสี่ยวเป่ยก้มหน้าอยู่กับพื้น เท้าของเขาราวกับถูกตอกตรึงไว้กับดิน ไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว
เขายกหลังมือที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่ขาด เสียงสะอื้น “ป้าอาชิ่ว ขะ...ขอโทษครับ...ผมรู้แล้วว่าผมผิด ผมไม่ควรตีป้า ไม่ควรกัดป้า ต่อจากนี้ผมจะไม่ลงมืออีกแล้ว พวกป้าอย่าไปเลยได้ไหมครับ อย่าทิ้งผมกับพี่ชายไป ผมขอร้องป้าละ...”
เมื่อเห็นเขามีท่าทางน่าสงสารและหวาดกลัวขนาดนี้ หลินอาชิ่วก็รู้สึกเจ็บปวดจนตาร้อนผ่าว รั้งเขากอดไว้ในอ้อมแขนทันที “โอ๊ย! เด็กดีของป้า อย่าร้องไห้ไปเลย ป้าไม่ได้โกรธสักหน่อย เด็กคนไหนจะไม่ซุกซนไม่ทำผิดบ้าง? รู้ว่าผิดแล้ว ต่อไปแก้ไขก็ยังเป็นเด็กดีอยู่ดี ไปเถอะ ไปกินข้าวกับป้า”
แต่กู้เสี่ยวเป่ยกลับส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น น้ำตายิ่งไหลไม่หยุด “ไม่...ไม่กล้าครับ พี่ชายสั่งให้ผมยืนอยู่ตรงนี้...ให้สำนึกผิด กับขอโทษป้า...กว่าป้าจะยกโทษให้ ผมถึงจะไปได้...”