เจียงหลินเซี่ยกลับมาที่ห้องทำงานก็เห็นแม่กับลู่ลิ่งนั่งอยู่ด้านข้าง บนโต๊ะยังมีกล่องข้าวที่หุ้มด้วยผ้า
“แม่ ลู่ลิ่ง พวกเธอมาทำไม?”
“เห็นเธอกลางวันไม่กลับบ้าน กลัวว่าเธอยุ่งจนไม่ได้กินข้าว เลยเอามาให้ แถมจะให้ลู่ลิ่งตรวจขาอีกที วันนี้เขาเดินสะดุด” หลินอาชิ่วพูด
“ขาข้างไหนสะดุด?” เจียงหลินเซี่ยถามพลางเดินเข้าไป นั่งยองๆ ข้างกายเขาเตรียมตรวจ
“ไม่เป็นไร แค่เดินนานๆ กล้ามเนื้อล้า แล้วยืนไม่มั่นคง ไม่ได้ล้ม ไม่เจ็บ” ลู่ลิ่งพูด
เจียงหลินเซี่ยมองเขาแล้วเอ่ยอย่างจนใจ “ร้อนวิชาก็กินเต้าหู้ร้อนไม่ได้ ฉันบอกเธอแล้วไง ต้องค่อยเป็นค่อยไป พักผ่อนให้เพียงพอ เธอรีบร้อนอะไรกันนัก?”
“รู้แล้ว ต่อไปจะระวัง” ลู่ลิ่งยิ้ม
“ยังไงก็ตรวจดูสักหน่อยดีกว่า อย่าดูถูกการสะดุดนี่นะ กระดูกไม่เป็นไร แต่ถ้าพลาดเส้นเอ็นก็หนักเอาเรื่องเหมือนกัน” เจียงหลินเซี่ยพูดแล้วลุกขึ้นจะพยุงเขาไปนอนบนเตียงข้างๆ
“ฉันจัดการเอง ฉันจัดการเอง” จี้หวยลี่รีบเข้ามารับช่วง พยุงลู่ลิ่งครึ่งหนึ่งไปนอนบนเตียงข้างๆ
ลู่ลิ่งขอบคุณ แล้วเหลือบไปเห็นป้ายชื่อที่ติดที่หน้าอกเขาโดยไม่ตั้งใจ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ทำไมเขามาฝึกงานห้องเดียวกับเสี่ยวเซี่ยได้?
ถึงแม้ตอนเรียนจะไม่เคยเห็นตัวเขาจริงๆ แต่ชื่อนี้ตนจำไม่ผิดแน่นอน เขาคือคนที่ไปขวางเสี่ยวเซี่ยที่หน้าโรงเรียน คณบดีโจวว่าเขาเล่นตัว เกเร ชื่อเสียงในโรงเรียนแย่มาก คนแบบนี้มาฝึกงานที่โรงพยาบาลทหารได้ยังไง แล้วยังอยู่ห้องเดียวกับเสี่ยวเซี่ยอีก?
เรื่องบังเอิญงั้นเหรอ? เขาไม่เชื่อว่ามีเรื่องบังเอิญแบบนี้!
เจียงหลินเซี่ยให้เขาตะแคงตัว แกะกระดุม แล้วกดตรวจตั้งแต่กระดูกสันหลังลงมา วางมาดตั้งใจจริงจัง
จี้หวยลี่ดึงหลินอาชิ่วไปยืนข้างๆ แล้วกระซิบ “ป้า เสี่ยวเซี่ยดีกับเขามาก พวกเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ กันเหรอ?”