“ร้านอาหารตะวันตกนี่เหรอ?” เจียงหลินเซี่ยมองป้ายหน้าร้านที่ดูหรูหรา พร้อมกับพนักงานต้อนรับที่ยืนใส่สูทผูกเน็คไทอยู่หน้าประตู แล้วพูดแซวเล่นว่า “อาจารย์โจว ฟุ่มเฟือยกันขนาดนี้เลยเหรอ?”
โจวเว่ยหัวเหลือบตามองเธอ “อย่ามาปากหวาน เขาเลี้ยงข้าวกับข้าวข้างทางก็พอแล้ว” พูดพลางควงแขนกัวเสี่ยวเหมย์ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เธอดูที่นี่เป็นยังไงบ้าง?”
กัวเสี่ยวเหมย์ยิ้มพยักหน้า “อาจารย์เลือกที่ไหนก็ดีทั้งนั้นแหละ”
เจียงหลินเซี่ยทำปากจู๋มองคนทั้งคู่ “เฮ้ยๆๆ อย่าหวานจนเลี่ยนได้ไหม? ไม่ใช่บอกว่าฉลองวันแรกที่ฉันได้ทำงานเหรอ? เผลอๆ จะให้ฉันมานั่งดูสองคนหวานกันใช่ไหมเนี่ย!”
กัวเสี่ยวเหมย์กอดแขนเธอแล้วเข็น “อุ้ย! อย่าพูดไร้สาระเลย ก็เลี้ยงเธอจริงๆ นี่แหละ นี่คือร้านอาหารตะวันตกร้านใหม่ล่าสุดในเมืองเลยนะ จองยากมากด้วย ไปเถอะๆ ไปกัน!”
ภายในร้านแสงไฟนุ่มนวล มีเปียโนบรรเลง แม้แต่คนที่ทานอาหารก็ลดเสียงพูดลง เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสง่างามและรสนิยมของตัวเอง
พอได้ยินเสียงเปียโน กัวเสี่ยวเหมย์ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เธอนึกถึงซู่จือ ถึงแม้เธอจะเรียนเปียโน แต่ฐานะที่บ้านไม่ดี เลยได้แต่ซื้ออีเล็กโทนมาฝึกซ้อม ทุกครั้งที่ปิดเทอม ซู่จือจะเล่นเพลงใหม่ๆ ที่เพิ่งเรียนมาให้เธอฟัง แล้วก็สอนเธอด้วย แต่เธอไม่มีความอดทนและก็ไม่มีความสนใจ จนถึงตอนนี้ก็ยังเล่นเพลงให้จบเพลงเดียวไม่ได้สักเพลง
เธอไม่ได้เจอซู่จือมาสองเดือนกว่าแล้ว ครั้งที่แล้วตอนที่เดินผ่านนอกซอย เห็นแค่แวบเดียว แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ไม่รู้ว่าเธอเจอเรื่องลำบากอะไรเข้าให้
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน เธอก็เหลือบมองไปทางเปียโน แล้วทั้งตัวก็ชะงักค้าง “ซู่...ซู่จือ?”
เหมย์ซู่จือสวมชุดเดรสสีขาวครีมที่เกือบจะใหม่ ผมยาวถึงเอว ใบหน้าคมคายสวยงาม ใบหน้าด้านข้างภายใต้แสงไฟดูผอมบางและซีดเซียว เธอตั้งใจเล่นเปียโน นิ้วมือเรียวยาวและสง่างาม ท่วงทำนองไพเราะจับใจ