บรรยากาศตอนเช้าของแผนกผู้ป่วยนอกมักจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายแต่ก็มีระเบียบในแบบของมัน
เจียงหลินเซี่ยเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์สีขาว เพิ่งจะนั่งลงในห้องตรวจ เตรียมจะจัดเวชระเบียนเมื่อวาน หมอเจิ้งก็ถือแก้วชาเคลือบก้าวเท้ายาวเข้ามา
สีหน้าเขาไม่ค่อยดีนัก คิ้วขมวดแน่นเหมือนเพิ่งมีเรื่องโกรธใครมา
"เสี่ยวเจียง มาแล้วเหรอ?" เขาดื่มชาเข้มๆ อึกใหญ่ แล้วนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน ไม่แม้แต่มองเจียงหลินเซี่ย พูดออกมาตามเรื่อง "จะบอกเรื่องหนึ่ง"
เจียงหลินเซี่ยหยุดมือ ถ้ำวไปมอง "อาจารย์เจิ้ง เชิญพูดได้เลย"
"จี้หวยลี่" หมอเจิ้งเคาะโต๊ะ น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ชัดเจน "ย้ายออกไปแล้ว ไปอยู่ห้องตรวจตัวอย่าง"
ในห้องตรวจเงียบไปสองวินาที
เจียงหลินเซี่ยสีหน้าเฉยเมย แค่พยักหน้า "รับทราบค่ะ"
เห็นเธอสงบนิ่งขนาดนั้น หมอเจิ้งกลับทนไม่ไหวก่อน "จี้หวยลี่คนนี้ไม่มีความมั่นคงเอาซะเลย เมื่อวานเพิ่งย้ายมาประจำแผนกเรา เก้าอี้ยังไม่ทันอุ่น ก็วิ่งไปรายงานตัวที่ห้องตรวจตัวอย่างอีกแล้ว ไฟแรงสามนาที คิดอะไรก็ทำอย่างนั้น คนแบบนี้ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ! เธออย่าไปเอาอย่างเขา!"
เจียงหลินเซี่ยพยักหน้า ไม่ได้โต้ตอบอะไร
ก็ไม่มีอะไรจะพูด เขาไปก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมารบกวนจิตใจ
เมื่อวานลู่ลิ่งยืนยันจะมารับตัวเอง คงจะเกี่ยวกับจี้หวยลี่ด้วยแน่ๆ
ถึงเขาจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่แม่ของตัวเองเป็นคนเก็บความรู้สึกไม่อยู่ เย็นวานกลับไปก็ถามทันทีว่า หมอหนุ่มที่ฝึกงานในแผนกเดียวกัน ใช่ไอ้คนที่เคยมาดักหน้าประตูตอนแรกหรือเปล่า? แล้วยังสั่งให้ระวังตัว ถ้าไม่ไหว ตอนเย็นแม่จะไปรับเอง