หลินอาชิ่วแทบจะหมดแรงทั้งตัว ลากทั้งดึงทั้งเข็น กว่าจะพากู้เสี่ยวเป่ยที่กำลังเดือดดาลกลับบ้านได้สำเร็จ เพื่อไม่ให้เขาวิ่งหนีออกไปอีก นางจึงหันไปล็อกประตูรั้วทันที
“ปล่อยฉัน! ฉันจะออกไป ฉันจะออกไป!” กู้เสี่ยวเป่ยเหมือนสัตว์ร้ายตัวน้อยที่ถูกยั่วโทสะ ดิ้นรนสุดแรง พอเห็นว่าดึงออกไปไม่ได้ ก็ถึงกับถีบขาหลินอาชิ่วและชกหมัดรัวใส่ตัวนาง พร้อมกับตะโกนทั้งน้ำตาว่า “เป็นความผิดของเธอทั้งนั้น! เธออยู่บ้านไม่ได้เหรอ! ออกไปข้างนอกทำไม! ทำไมไม่ดูแลพี่ชายฉัน! ปล่อยให้พวกมันบุกเข้ามารังแกเขา! ผิดที่เธอคนเดียว!”
เจียงหลินเซี่ยได้ยินเสียงวุ่นวายก็วิ่งออกมา เจอภาพกู้เสี่ยวเป่ยถีบต่อยแม่ตนเองอยู่ตรงนั้น ความโกรธพลุ่งพล่านทันใด
เธอก้าวยาวๆ เข้าไป คว้าคอกกู้เสี่ยวเป่ยไว้โดยไม่พูดพล่ามอะไร แล้วกระชากเขาไปกระแทกกับกำแพงดัง “ปัง”
“กู้เสี่ยวเป่ย!” เสียงของเจียงหลินเซี่ยเย็นเยียบราวน้ำแข็ง พร้อมกับความเข้มงวดที่ไม่เคยมีมาก่อน “ลูกหมาป่าอย่างแก เก่งขึ้นแล้วหรือไง? กล้ายกมือขึ้นตีผู้ใหญ่? ไร้ยางอาย!”
หลินอาชิ่วยังมีรอยฟันชัดเจนอยู่ที่ข้อมือ เจ็บจนต้องสูดหายใจ แต่ก็ยังรีบเข้ามาห้ามว่า “เสี่ยวเซี่ย อย่า…อย่าทำให้เขาเจ็บ เขายังเป็นเด็ก…”
“แม่ไม่ต้องยุ่ง!” เจียงหลินเซี่ยบิดตัวกู้เสี่ยวเป่ยที่ยังดิ้นไม่เลิก ลากเข้าไปในห้องของลู่ลิ่ง แล้วหันกลับมาล็อกประตู
จากนั้น นางก็จับมือทั้งสองข้างของกู้เสี่ยวเป่ยไปไว้ข้างหลังอย่างคล่องแคล่ว ใช้แรงกดเขาไว้จนขยับไม่ได้
“ปล่อยฉัน! ผู้หญิงใจร้าย! ปล่อย! ฉันจะตีพวกเธอให้ตาย!” กู้เสี่ยวเป่ยไม่ยอมแพ้ ดิ้นไปมาทั้งเตะทั้งถีบ แต่เขากลับประหลาดใจที่เจียงหลินเซี่ยที่ดูผอมบางกลับมีแรงมหาศาล เขาออกแรงสุดชีวิตก็หนีไม่ได้ ยิ่งดิ้นแขนที่ถูกบิดก็ยิ่งเจ็บ จนต้องร้องโวยวายออกมา
“นี่มันเรื่องอะไร?” ลู่ลิ่งถามอย่างร้อนใจ เขาได้ยินเสียงในลานบ้าน แต่เดินออกไปไม่ได้ ทำได้เพียงกระวนกระวายอยู่ข้างใน