"บ้า! ถ้าห่วงลูกมากนักก็เอาไปผูกไว้กับเข็มขัดกางเกงสิ อย่าออกมาทำตัวเพี้ยนๆ ข้างนอก!" พอออกจากประตูร้านอาหาร หลินอาชิ่วก็ทนไม่ไหว กระทืบเท้าด่า
ป้าหนังสือนกเขาก็หน้านี้แดงด้วยความเขินอาย เธอไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้
"อาชิ่ว ขอโทษจริงๆ นะ ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ ครั้งหน้า ครั้งหน้าฉันจะหาคนที่ดีกว่านี้ให้ลูกสาวเรา วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ" ป้าหนังสือนกเขาพูดจบก็รีบเผ่นหนีไป วันนี้เสียหน้าสุดๆ!
"แม่ ฉันบอกแล้วไงว่าการหาคู่แบบนี้ไม่เวิร์ค ตอนนี้เชื่อยัง? สองคนไม่รู้จักกันเลยมานั่งคุยเรื่องแต่งงานกัน มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ต่อไปอย่าเสียเวลากับเรื่องแบบนี้อีกเลย แถมยังได้ความโมโหกลับมา ไม่คุ้มเลย" เจียงหลินเซี่ยพูดปลอบ
จริงๆ แล้วมันก็ดีเหมือนกัน ต่อไปจะได้ไม่ต้องหาคู่ให้เสียเวลา ตั้งใจอยู่แล้วว่าจะทำให้การหาคู่ครั้งนี้ล้มเหลว ที่ไหนได้อีกฝ่ายเป็นคนประหลาดเสียเอง ก็ดี ประหยัดแรงตัวเอง
หลินอาชิ่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แม่พูดเหมือนเดิม แกจะหาคนแบบไหนก็ได้ แต่ห้ามเป็นทหารเด็ดขาด"
"แม่ แม่กลัวอะไรกันแน่ ถึงได้ย้ำกับฉันตลอด"
"ต้องให้แม่พูดให้ชัดๆ เลยใช่ไหม? แกกำลังคบหากับลู่ลิ่งอยู่ใช่ไหม? คิดว่าแม่ตาบอดหรือไง ถึงเขาจะไม่พูด แต่ตาของเขาโกหกใครไม่ได้! แกคิดว่าเป็นเมียทหารมันง่ายนักหรือ? เขาไม่ยู่บ้าน ทุกอย่างต้องแบกคนเดียว มันจะต่างอะไรกับไม่มีผู้ชาย? แม่เดินมาทางนี้แล้ว ยังจะให้แกเดินตามรอยแม่อีกหรือ? แม่มีลูกสาวคนเดียว ไม่หวังให้แกได้ดีมีหน้ามีตามากมาย ขอแค่แกปลอดภัย มีความสุข ก็พอแล้ว ไม่ใช่ให้แกอยู่เฝ้าบ้านเพียงลำพัง เข้าใจไหม? เรื่องนี้แม่ไม่ยอมเด็ดขาด แกรีบตัดใจซะ! ไอ้ฉีเสียวฮั่นนี่ไม่เอาอ่าว ยังมีคนอื่นอีก ผู้ชายในโลกนี้ยังไม่ตายหมด! ไปทำงานเถอะ แม่กลับบ้านก่อน!"