เจียงหลินเซี่ยกลับมา แสงไฟในห้องโถงยังสว่างอยู่ แต่กลับไม่มีใครเลย
"แม่? แม่——" เจียงหลินเซี่ยเรียกสองครั้ง ไม่มีเสียงตอบ
กู้ซื่อเย่ออกมาจากห้อง พยักหน้าไปทางห้องของเธอ แล้วพูดเสียงเบา "แม่แกอยู่ในห้องแก ท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยดี วันนี้ไม่ได้ไปดูตัวหรือไง เกิดอะไรขึ้น? ถามก็ไม่ยอมพูด"
"ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น คุณลุงกู้ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไปดูเอง" เจียงหลินเซี่ยพูดจบก็กลับเข้าห้องตัวเอง
เจียงหลินเซี่ยผลักประตูเข้าไป เห็นหลินอาชิ่วนั่งพิงหัวเตียงของเธอ มือยังถืออะไรบางอย่างไม่รู้จักกำลังดูอยู่
เจียงหลินเซี่ยลากเก้าอี้พับขาไขว้ไปนั่งตรงข้าม เขย่าขาเธอ "แม่ ยังโกรธอยู่อีกรึไง?"
หลินอาชิ่วยกหน้ามองเธอ เสียงแหบพร่า "หนูไม่เคยอยากรู้เหรอว่าพ่อแท้ ๆ ของหนูเป็นคนยังไง?" พูดพลางยื่นมือมาข้างหน้า ค่อย ๆ คลายกำมือออกทีละนิด
บนฝ่ามือเธอมีรูปถ่ายหนึ่งนิ้วสีเหลือง ๆ ทะมึน ในรูปเป็นหนุ่มผมสั้นเกรียนอายุยี่สิบต้น ๆ สวมหมวกทหารติดดาวห้าแฉก ถึงจะเป็นรูปขาวดำและบางส่วนลบเลือนไปบ้าง แต่ก็ยังดูออกว่าเป็นหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามาก
เจียงหลินเซี่ยหยิบขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง "นี่คือพ่อฉัน เหรอ เจียงเฟิง?"
หลินอาชิ่วพยักหน้า เสียงเหนื่อยล้า "เสี่ยวเซี่ย แม่เคยบอกหนูเสมอว่าไม่โกรธ ไม่โกรธ แต่จะไม่โกรธได้ยังไง? ตอนนั้นเขาบอกว่าพอกลับจากกองทัพจะแต่งงานกับแม่ ให้แม่รอเขาอย่างสบายใจ แต่แม่รอมาตั้งสิบหกปี ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีสิบหกปีได้กี่ครั้ง? ปี ๆ ที่ผ่านมา แม่ลูกเราสองคนใช้ชีวิตแบบไหน หนูไม่รู้หรือไง? เขาหายตัวไป ทิ้งแม่ให้เผชิญกับคำครหาทุกอย่างในโลกนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เป็นคนดุและเข้มแข็ง แม่ลูกเราสองคนคงตายไปนานแล้ว!"