“ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?” หลินอาชิ่วถามเสียงเบา
กู้ซื่อเย่ส่ายหน้า แล้วพูดเสียงต่ำ “ไม่บอกให้เธอพักผ่อนเหรอ? กลับมาอีกแล้ว?”
หลินอาชิ่วตบไหล่เขาเป็นเชิงให้ออกไปข้างนอกด้วยกัน
กู้ซื่อเย่ลุกขึ้นตามเธอออกไปด้านนอก หลินอาชิ่วหยิบกล่องข้าวอลูมิเนียมหลายใบออกมาจากกระเป๋าผ้าฝ้าย “ฉันเข้าไปดูเสี่ยวเป่ยเอง เธอกินข้าวก่อน”
กู้ซื่อเย่ถือกล่องข้าวอันหนักอึ้ง พูดว่า “เธอไม่ต้องลำบากส่งมาให้ถึงที่นี่ก็ได้ ฉันอยู่ในโรงพยาบาลยังไงก็พอประทังไปได้”
“กินข้าวจะไปประทังได้ยังไง? แล้วเรื่องของเสี่ยวเป่ยแบบนี้ไม่ใช่จะหายในวันสองวัน กินแบบนั้นทุกวันร่างกายจะไหวเหรอ? ทำกับข้าวก็ไม่เห็นจะยากอะไรเลย อย่ามัวเกรงใจ กินเร็วเข้า!” พอหลินอาชิ่วพูดจบเธอก็หันเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย แล้วนั่งลงข้างๆ มองดูกู้เสี่ยวเป่ย
กู้ซื่อเย่เปิดกล่องข้าว ข้าวหอมๆ กับกับข้าวเล็กๆ น้อยๆ และข้าวต้มลูกเดือยที่เคี่ยวจนข้น เขากินอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วก็ไปล้างกล่องข้าวที่ห้องน้ำ เก็บใส่กระเป๋าผ้าฝ้ายให้เรียบร้อย แล้วค่อยกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย
“กินเสร็จเร็วขนาดนี้เลย?” หลินอาชิ่วถามด้วยความแปลกใจ
กู้ซื่อเย่ยิ้ม พูดว่า “ชินแล้ว” ในกองทัพไม่มีเวลาให้เคี้ยวช้าๆ โดยพื้นฐานแล้วต้องกินให้เสร็จภายในห้านาที
“กินเร็วแบบนี้ไม่ดีต่อกระเพาะนะ ในกองทัพไม่มีทางเลือก แต่กลับมาบ้านแล้วไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้” หลินอาชิ่วยิ้มบางๆ