“แม่ ตะเองในใจยังน้อยใจคุณลุงกู้อยู่ไหม?” เจียงหลินเซี่ยถามเสียงเบา
หลินอาชิ่วขมวดคิ้ว นึกไม่ออกว่าจะตอบอย่างไรดี
น้อยใจ? น้อยใจอะไร? แล้วหล่อนมีสิทธิ์อะไรไปน้อยใจ? ตอนแรกที่ตามกู้ซื่อเย่เข้ามาในเมือง ก็เพราะเล็งเห็นสถานะและตำแหน่งของเขาไม่ใช่หรือ? สิ่งเหล่านั้นเขาก็มอบให้หล่อนหมดแล้ว เบี้ยเลี้ยงในแต่ละเดือนส่งกลับมาทั้งหมดไม่เคยขาด ส่งเสื้อผ้าของกินประจำอยู่เป็นประจำ ผู้ชายแบบนี้ยังจะมีอะไรให้น้อยใจอีก?
หน้าที่ของทหารคือปกป้องบ้านเมือง ตัวเองก็เรียกร้องให้เขามาติดอยู่กับกระโปรงตลอดเวลาไม่ได้ หล่อนเคยชินกับเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเกือบเอาชีวิตไม่รอด ตอนแรกหล่อนก็รู้สึกน้อยใจบ้าง คิดว่าก็เพราะกู้ซื่อเย่ทั้งนั้น ตัวเองกับลูกสาวถึงต้องมาพลอยเดือดร้อน แต่พอคิดอีกที เขาเป็นทหาร ถ้าไม่กำจัดโจรป่าก็จะมีคนบริสุทธิ์ต้องเดือดร้อนมากขึ้น เขาเองก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มันเป็นอุบัติเหตุล้วน ๆ ตัวเองจะไปกล่าวโทษเขาโดยพลการไม่ได้!
อีกอย่างตัวเองก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ? ลูกสาวพูดถูกคำหนึ่ง คนรอดตายจากภัยพิบัติย่อมมีบุญภายหลัง ต่อจากนี้พวกเขาจะมีชีวิตที่ดีไปทุกวัน
หล่อนส่ายหน้า พูดเสียงเบา: “ไม่มีอะไรต้องน้อยใจหรอก ทางที่เลือกเดินเองก็ต้องรับผลของมัน อีกอย่างคุณลุงกู้ของพวกเราก็ดีกับเราเหมือนกัน นี่มันแค่อุบัติเหตุ ไม่ใช่ความผิดของเขา เอ๊ะ เมื่อกี้แม่เห็นเขา ผมหงอกไปหมดแล้ว เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาในใจคงทุกข์ทรมานไม่น้อย ผู้ชายก็แบบนี้แหละ เก็บอะไรไว้ในใจไม่ยอมพูด ไม่เหมือนพวกเราผู้หญิงที่มีอะไรก็พูดออกมา”