"เสี่ยวเป่ย พูดกับพ่อแบบนั้นไม่ได้นะ!" ลู่ลิ่งกล่าวเสียงเบา แต่น้ำเสียงแฝงความเข้มงวด
หลินอาชิ่วไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เด็กคนนี้ไม่สนิทกับพ่อของเขาเลยจริงๆ ตอนนี้เขาก็บาดเจ็บอยู่ จะพูดแรงไปก็ไม่ได้ แต่คำพูดนี้มันก็ทำให้เจ็บปวดใจจริงๆ พ่อไม่ยอมเข้าใกล้ ลึกๆ แล้วเขาคงรู้สึกแย่มากสินะ?
เธอแอบมองกู้ซื่อเย่ เขายืนตัวตรง สีหน้าเรียบเฉย
"พ่อลางานมา ไม่ได้กลับไปทันที" กู้ซื่อเย่พูดเสียงอ่อนโยน
กู้เสี่ยวเป่ยเม้มปากแล้วหันหน้าหนี ไม่พูดอะไร เขาจงใจพูดแบบนั้น ยังไงทุกครั้งที่กลับมาก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง? บอกว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อน แต่ก็พูดจะไปก็ไป ร้องไห้ดึงดันยังไงก็ไม่เป็นผล เขาไม่มีทางอยู่ต่อ เขาเคยชินแล้ว ถ้าการกลับกองทัพสำคัญขนาดนั้น การที่เขาไม่เกี่ยงงอนก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ? เขาจะไม่พอใจหรือเสียใจอะไรได้เล่า?
บรรยากาศเริ่มอึดอัด เจียงหลินเซี่ยเห็นตากู้ซื่อเย่แดงก่ำ คงจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนตั้งแต่รู้ว่าบ้านเกิดเรื่อง เขาอายุยังไม่มาก ร่างกายก็แข็งแรง แต่ก็ทนอดหลับอดนอนนานๆ ไม่ไหว อีกอย่างตอนนี้กู้เสี่ยวเป่ยไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ยังต่อต้านเขา ถ้าอยู่ตรงนี้ก็ช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นไม่ได้ในทันที ต้องค่อยเป็นค่อยไป
"คุณลุงกู้ คุณกลับกับแม่ก่อนเถอะ ฉันดูแลเสี่ยวเป่ยเอง พรุ่งนี้เช้าคุณค่อยมาเปลี่ยน" เจียงหลินเซี่ยพูด