เจียงหลินเซี่ยถือชุดทหารกลับเข้ามาในห้อง ลู่ลิ่งที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาที่เคยหม่นหมองไร้ชีวิต ตอนนี้กลับกลอกไปมาด้วยความอับอายและเจ็บปวดจนทนไม่ไหว มีเส้นเลือดแดงก่ำเต็มไปหมด น้ำตาคลอเบ้าตาแดงก่ำ แต่เขากลับกัดฟันกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา
"เอากลับมาแล้ว"
เสียงของเจียงหลินเซี่ยเบาลงโดยไม่รู้ตัว เธอเดินไปข้างๆ เขา วางชุดทหารสีเขียวมะกอกที่พับไว้อย่างเรียบร้อยลงข้างมือเขาอย่างจริงจัง ให้เขาได้สัมผัสผ้าที่คุ้นเคยนั้น
สายตามองไปที่สีเขียวมะกอกที่คุ้นเคยจนเกินจะคุ้นเคย เขาก็กลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
"ฉันเป็นแบบนี้...ชาตินี้...ไม่มีทางใส่ได้อีกแล้ว..." เสียงของเขาแตกสลาย มีเสียงสั่นเครือ ทุกคำพูดเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน "ฉันไม่อยากถอดชุดทหาร...ฉันไม่อยาก...ฉันอยากกลับไปที่หน่วย ฉันอยากเป็นทหาร...ฉันคิดถึงลูกน้อง..."
น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง เปียกหมอนไปหมด เจียงหลินเซี่ยไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เขาระบายความรู้สึกในใจออกมา
"ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด แขนหักขาหักฉันยอมรับได้! แต่ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลย จะไปทำอะไรได้? ฉันทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง แม้แต่ตัวเองก็ยังเลี้ยงไม่รอด นอกจากเป็นภาระแล้วก็เป็นภาระ ทรมานเหลือเกิน ฉันมีชีวิตอยู่ก็ไร้ความหมาย ฉันทนไม่ไหวจริงๆ..."
ตั้งแต่บาดเจ็บจนเป็นอัมพาต เขาเงียบขรึม ชาชิน ปฏิเสธการสื่อสารทั้งหมด กดความเจ็บปวด ความไม่ยอม และความสิ้นหวังทั้งหมดไว้ในใจลึกๆ เขาเป็นทหาร ไม่ต้องการให้คนนอกเห็นด้านที่ย่ำแย่อ่อนแอของตัวเอง และไม่อยากทำให้ทหารเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่เขาทนไม่ไหวจริงๆ!