เหมย์ซู่จือไม่ได้พบโจวเว่ยหัวมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว
นางอยากพบเขาเหลือเกิน แต่บังเอิญหน่วยงานของนางจัดกิจกรรมขึ้น พอดีไม่มีเวลาแวะออกมา และรู้ด้วยว่าวิทยาลัยอนามัยกำลังรับสมัครนักเรียน เขาคงยุ่งมาก ไม่น่าจะมีเวลามานัดพบกับนาง
ตอนนี้สอบคัดเลือกจบลงแล้ว นางก็ว่างแล้ว เลยซื้อขนมที่เขาชอบกับลูกอมอีกถุงหนึ่งมาโรงเรียนเพื่อเยี่ยมเขา อีกสักครู่จะได้กินข้าวเที่ยงด้วยกัน พูดคุยกันสักหน่อย
ทั้งคู่คบหากันมาได้สามเดือนแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องกำหนดความสัมพันธ์ให้แน่ชัด ถ้าเป็นไปได้ น่าจะได้พบปะพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายด้วย จะได้กำหนดวันแต่งงานกันได้
“ลุงคะ หนูมาหาคุณครูโจวค่ะ” เหมย์ซู่จือยิ้มพูดกับลุงยาม
“เป็นสหายเหมย์นี่เอง ดีๆ เข้าไปได้เลย” ลุงโบกมือยิ้มพูด
เหมย์ซู่จือยิ้มพยักหน้า แล้วถือขนมเดินเข้าประตูโรงเรียน
เดิมทีนางตั้งใจจะตรงไปที่ห้องทำงาน หันไปเจอนักเรียนคนหนึ่งเดินผ่านมาบอกว่าจิวเว่ยหัวอยู่ในห้องเรียน นางก็ตรงมาที่นี่เลย
ประตูห้องเรียนไม่ได้ปิด นางมองเห็นจิวเว่ยหัวยืนอยู่บนเวทีบรรยาย สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีกรมท่า ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว ทำให้เขาดูหล่อเหลาสง่างาม มีอัธยาศัยดีมากยิ่งขึ้น
นางมุมปากยกขึ้น รู้สึกว่าสายตาของตัวเองในการเลือกคนนั้นดีจริงๆ
เดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว ร่างสูงสง่าคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น เป็นผู้หญิงสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์แขนยาวสีม่วงอ่อนยืนอยู่ใต้เวที ท่าทางผึ่งผาย เก็บผมครึ่งศีรษะ บุคลิกเยือกเย็นดุจกล้วยไม้ กำลังพูดอะไรบางอย่างกับจิวเว่ยหัว และในสายตาของจิวเว่ยหัวก็แฝงไว้ด้วยความชื่นชมที่ปิดไว้ไม่มิด