หลี่เหมยเพิ่งจะวิ่งมาถึงหน้าห้องเรียน เสียงกระดิ่งเรียกเข้าชั้นเรียนก็ดังขึ้นอย่างแหลมสูง
หล่อนรีบตะโกนคำว่า "รายงาน" อย่างลนลาน แล้วรีบเดินไปที่ที่นั่งของตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ากระโปรงถูกอะไรบางอย่างดึงไว้ เธอหงุดหงิดจนต้องสะบัด แต่ถึงได้พบว่าชายกระโปรงไปติดกับลูกบิดประตู ทำให้เพื่อนร่วมชั้นหลายคนหัวเราะคิกคัก
โจวเว่ยหัวใช้ที่ลบกระดานทุบกระดานดำสองสามที แล้วพูดเสียงเข้ม "หัวเราะอะไร? ตลกนักหรือไง?"
นักเรียนเห็นเขาโกรธ ต่างก็ก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
หลี่เหมยแกะชายกระโปรงออกมาได้อย่างทุลักทุเล แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างหมดสภาพ
โจวเว่ยหัวเหลือบมองหล่อน หน้ายิ่งดำคล้ำ หน้าก็โบกแป้งจนขาวซีดไม่มีความเป็นเลือด แล้วยังทาปากแดงสดเหมือนเพิ่งกินคนเข้าไป เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าตรงไหนสวย
ตอนขึ้นปีหนึ่ง หล่อนก็เรียนห้องเดียวกับเขา เป็นเด็กที่ขยันมาก แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? อีกไม่นานก็จะเรียนจบแล้ว ไม่คิดจะใส่ใจการเรียนเลย สนใจแต่เรื่องผิวเผินพวกนี้!
"หลี่เหมย" โจวเว่ยหัวผลักแว่นตา ใช้มือตบกองข้อสอบบนโต๊ะบรรยาย แล้วพูดเสียงจริงจัง "ในฐานะหัวหน้าห้องเรียน เธอสนใจอะไรอยู่? เมื่อคาบที่แล้วฉันบอกให้เธอแจกข้อสอบชุดนี้ให้เพื่อน ๆ แล้ว ทำไมยังวางอยู่ที่นี่อีกล่ะ?"
หลี่เหมยรีบลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตระหนก "ขอโทษค่ะ อาจารย์โจว หนูลืม"
"ลืม? เธอมาเรียนที่นี่เพื่ออะไร? ไม่ใส่ใจการเรียน เอาแต่ทำเรื่องไร้สาระ! เขียนคิ้วทาปาก แต่งตัวฉูดฉาด ที่นี่คือโรงเรียน ไม่ใช่ที่ประกวดนางงาม!" เขาเคาะโต๊ะบรรยาย เสียงดุดัน "รอบสอบก็ถดถอยไปสิบเจ็ดอันดับ"