หลี่เหมยถีบประตูห้องเข้ามา คว้าถ้วยเคลือบที่วางอยู่บนโต๊ะปาลงพื้นเสียงดังลั่น แล้วตวาดใส่เฉียนเฉียวฮุ่ยกับหลี่เฉียงว่า “คนหนึ่งโง่ อีกคนก็ขี้แพ้!”
“เธอ...เธอพูดอะไรนะ?” เฉียนเฉียวฮุ่ยเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นจะตบหน้าลูกสาว เธอไม่คิดมาก่อนว่าลูกสาวจะกล้าด่าตัวเองอย่างเปิดเผยขนาดนี้
เรื่องที่ทำไม่สำเร็จเธอก็แค้นใจ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ลูกจะมาด่าเธอ! ยังไงซะตัวเองก็เป็นแม่ เป็นคนให้กำเนิด เลี้ยงดูมา มันกลับกล้าด่าแม่ ยังกับฟ้าประทานค่าอะไรมาอย่างนั้น!
หลี่เหมยคว้าข้อมือเธอออกแล้วผลักออก “ยังไง? ยังจะตาฉันอีกเหรอ? เธอมีสิทธิ์อะไรมาตาฉัน!”
“สิทธิ์ที่ฉันเป็นแม่เธอ! ฉันออกท้อง เลี้ยงเธอโตขนาดนี้ เพื่อให้เธอมาด่าฉันงั้นเหรอ?” เฉียนเฉียวฮุ่ยยกมืออีกข้างขึ้นรวบผมหลี่เหมยกระชากไปมาสองที “มีอะไรก็ด่ามาอีกสิ!”
“อ๊าย! ปล่อยนะ!” หลี่เหมยเจ็บจนผลักเธอออก
เฉียนเฉียวฮุ่ยกำแน่น ผลักทีเดียวก็รั้งเอาผมหลุดติดมือมาหนึ่งกำ หลี่เหมยเจ็บจนหดตัวลงไปกองกับพื้น สองมือกุมหัวร้องโหยหวน
เฉียนเฉียวฮุ่ยยังไม่หายแค้น ทิ้งผมที่ติดเลือดลงพื้น แล้วพุ่งเข้าไปตบซ้ำอีกหลายครั้ง พร้อมด่าไปด้วยว่า “ด่า! ฉันให้เธอด่า! ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แผนของเธอเหรอ? หา? พอเรื่องพังก็มาโทษพวกเรา เธอเก่งไม่ใช่เหรอ? หาทนายก็ได้ หาอะไรก็ได้ ไม่ใช่บอกว่ามีวิธีรับประกันผลร้อยเปอร์เซ็นต์ไง? หา? นี่คือวิธีรับประกันผลร้อยเปอร์เซ็นต์ของเธอเหรอ? แล้วยังจะด่าฉันขี้แพ้อีก ฉันว่าเธอต่างหากที่ขี้แพ้ที่สุด! ป้าใหญ่ของเธอพูดถูก เธอสู้เจียงหลินเซี่ยไม่ได้ ไม่มีวันเทียบเทียมใครเขาได้เลย!”