"ฉันว่าแกบ้าไปแล้วจริงๆ! ใครก็กล้าทำร้ายทั้งนั้นใช่ไหม?" นางเฉียนยกไม้เท้าฟาดขาของหลี่เหมยหนึ่งที แล้วพูดอย่างโกรธจัด: "เรื่องนี้มันเกี่ยวกับป้าของแกตรงไหน? แกอย่ามากัดคนเหมือนหมาบ้า! ตัวเองคิดไม่ดี กลับโทษนั่นโทษนี่ ไม่เคยหันมามองตัวเองบ้างเลย!"
หลี่เหมยกัดฟันกราม มองนางเฉียนแล้วพูดอย่างโกรธจัด: "แกอย่ามาสอนฉันเลย! แกมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน? แกก็แค่พึ่งพาลุงฉันเลี้ยงดูตอนแก่ ตอนนี้เข้าข้างกันจนสุดโต่งไปเลย! แม่ฉันโง่แต่ฉันไม่โง่หรอก เมื่อก่อนแกอยู่บ้านทำตัวเหมือนฮองเฮา คอยปรนนิบัติป้อนข้าวป้อนน้ำ ยังต้องฟังแกทุกอย่าง พอเห็นตุ๊กตาเสือผ้าของนิวฮวาขายได้เงิน ก็เปลี่ยนไปเข้าข้างพวกเขาทันที! ตอนนี้พวกเราทำอะไรก็ผิดไปหมด พวกเขาทำอะไรก็ถูกไปหมด! ครอบครัวห่วยๆ แบบนี้ ฉันไม่อยากอยู่ในปลักโคลนนี้อีกแล้ว พวกแกอยู่กันต่อไปเถอะ!" พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป
นางเฉียนโกรธจนตัวสั่น ปากก็สั่น พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เฉียนหมานชางเห็นสีหน้าเธอไม่ดี จึงรีบประคองเธอนั่งลงบนโซฟาข้างๆ แล้วช่วยลูบหน้าอกให้ "ป้าๆ อย่าเป็นแบบนี้สิ อย่าโกรธไปเลย ไอ้บ้านั่นมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คำพูดของมันอย่าไปเก็บมาใส่ใจเลย!"
หวังหงเซี่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เฉียวฮุ่ยเอนหัวร้องไห้โฮ ขาทั้งสองข้างกระตุกไม่หยุดเหมือนติดมอเตอร์ "อยู่ไม่ได้แล้ว อยู่ไม่ได้แล้ว!"