"หลี่เหมย เธอไม่ได้ทำการตรวจบาดแผลไว้หรือไง? ฉันก็มีสำเนาบันทึกการรักษาอาการบาดเจ็บหลี่เฉียงที่เข้าโรงพยาบาลทหารเมื่อวาน เอามาเทียบกันดูสิ ฉันจะได้รู้ว่ามันต่างกันตรงไหน ตรงไหนที่จัดการไม่เรียบร้อย" เจียงหลินเซี่ยพูด
หลี่เหมยกุมเอกสารที่เรียกว่า 'หนังสือตรวจบาดแผล' ไว้ข้างหลังแน่น ไม่ยอมเอามาออกมา แสร้งทำเป็นใจเย็นพูดว่า "ไม่ต้องเทียบหรอก ฉันก็ไปโรงพยาบาลมาเมื่อวาน หมอบอกเหมือนๆ กัน"
เอกสารตรวจอันนี้เป็นแค่สิ่งที่เธอเอามาข่มขู่หลินอาชิ่ว ไม่มีค่าอะไรแม้แต่จะเป็นเวชระเบียนที่ออกโดยโรงพยาบาลที่ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าเอามันออกมา ไม่ใช่ตบหน้าตัวเองหรอกเหรอ? เจียงหลินเซี่ยเป็นหมอ เธอไม่สามารถหลอกเธอได้หรอก!
เจียงหลินเซี่ยหัวเราะเยาะเย้ยเบาๆ พูดว่า "งั้นก็คงไม่สะดวกที่จะเปิดเผยสินะ! เมื่อคืนบาดแผลของหลี่เฉียง ฉันจัดการเองทุกขั้นตอน ขอให้เพื่อนร่วมงานศัลยกรรมดูแล ผลสรุปชัดเจนมาก แผลถลอกที่ผิวหนัง ยาวไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ไม่กระทบลูกตาหรือเนื้อเยื่อลึก ไม่ต้องเย็บแผล บันทึกการรักษาทั้งหมด รายการยา ใบเสร็จรับเงิน และลายเซ็นแพทย์ ฉันมีต้นฉบับอยู่ครบ"
เธอโบกถุงเอกสารในมือ
"ส่วนสาเหตุของความขัดแย้ง ฉันว่าเธอคงไม่ได้เล่าให้ชัดเจนแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ยกโขยงกันมาอุดที่หน้าบ้านฉัน บังคับแม่กับเสี่ยวเป่ย เกิดจากหลี่เฉียงแอบเตะกู้เสี่ยวเป่ยใต้โต๊ะก่อน ตอนนั้นที่ร้านอาหาร ลุงหมานชาง ป้าแดงเซี่ย และนิวฮวาเป็นพยานได้ ต้องการให้ฉันไปเชิญพวกเขามาเผชิญหน้ากันตอนนี้เลยไหม? หรือว่าเราจะแจ้งตำรวจ ให้ตำรวจมาสอบสวนหาหลักฐาน ดูว่าใครเป็นคนผิด?"