ท่ามกลางความมืดมิด รถสีแดงคันนั้นราวกับกองไฟ จี้หวยลี่ขับรถกลับบ้าน ความตื่นเต้นตอนขามาหายไปไหนหมด เหลือเพียงความสับสนว่างเปล่า
เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเจียงหลินเซี่ยไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยพบ
ตอนแรกก็แค่ความอยากรู้อยากเห็น คนที่ไม่เหมือนใครเขาก็ต้องลองชิมดูบ้าง บางทีได้มาแล้วก็คงแค่นั้น แต่ต่อมาที่เห็นผลการเรียนที่เหนือชั้น เป้าหมายที่ชัดเจน และการกระทำที่เด็ดเดี่ยวกล้าหาญ เขากลับรู้สึกว่าเธอดีจริงๆ ไม่เหมือนตัวเองที่ทำอะไรก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เหมือนโคลนเละๆ อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าตัวเองอยากได้อะไร เขาอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้เธอ ราวกับว่าได้เข้าใกล้เธอแล้ว เขาจะได้มองเห็นหนทางข้างหน้าได้บ้าง
ไม่คิดเรื่องความรักไปก่อนงั้นเหรอ? จี้หวยลี่มุมปากยกยิ้ม ก็ใช่ ถ้าเธอเป็นแบบนี้ต่อไป อนาคตมันสดใสจนน่ากลัว แล้วจะไปแคร์เรื่องมีแฟนหรือไม่แฟนอะไรกัน
ไม่คบก็ไม่คบเถอะ ยังไงซะเธอก็ถือว่าเขาเป็นเพื่อน นี่ก็ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่แล้ว ตอนนี้ไม่คิดจะคบ ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะไม่คิด จะยังมีโอกาสอยู่ คิดแบบนี้แล้วอารมณ์เขาก็ดีขึ้นมา เปิดกระจกรถ ฮัมเพลงเบาๆ ขับกลับบ้าน
ไฟในบ้านยังเปิดอยู่
จี้หวยลี่ขมวดคิ้ว ไอ้แก่แกวันนี้ไม่ออกไปข้างนอกอีกเหรอ?
เขาดับเครื่องยนต์ หันไปเห็นน้ำหกอยู่ที่เบาะหลัง ลงจากรถไปหยิบผ้าเช็ดจากท้ายรถมาเช็ดทำความสะอาด